EEN BOEK DAT LEEST ALS EEN TREIN

Een mysterieus boek over een bizarre reis van drie reisgenoten en de wilskracht om verder te leven dat je makkelijk tussen de soep en de patatten kan lezen.
Het boek begint op een trein waar iedereen slaapt, enkel het vertellend personage is wakker en voelt zich beklemt door de houding waarin hij moet zitten. Hij begint rond te wandelen in de wagon en ontdekt nog een medereiziger die wakker is, ene Hernhutter. Ze raken aan de praat en merken dat hun horloge allebei op het zelfde uur zijn stilgevallen. Plots komt een er een jongeman, die Val heet, voorbij die er wil achter komen wat er aan de hand is.
Wanneer de trein stopt stappen de drie uit en beginnen ze met wandelen door de velden, ze discussiëren over wat er aan de hand zou kunnen zijn en concluderen dat de tijd wel stil moet zijn blijven staan. Uiteindelijk komen ze aan in een herberg die vol zit met mensen, maar die spreken allemaal een vreemde taal. In de herberg is het gezellig en Val laat de mensen wat kaarttrucs zien, maar later wordt het vertellend personage wakker en merkt dat hij in een ziekenboeg ligt en blijkt dat hij een treinongeval heeft gehad.
De achterliggende gedachten in het verhaal is dat wanneer je genoeg wilskracht hebt om verder te leven, dat dat ook gebeurt. Dit is dus direct te associëren met de wet der traagheid.
Het boek is een makkelijk boek omdat Daisne gebruik maakt van een makkelijk te begrijpen woordenschat en ook de zinsbouw is helemaal niet moeilijk te begrijpen. Dit zorgt ervoor dat zelfs wanneer je niet zo super goed of snel kan lezen, het boek alsnog in een mum van tijd uit kan lezen. Wat het boek wel moeilijker maakt is de achterliggende gedachte die voor een soort van extra dimensie zorgt die niet voor iedereen even makkelijk te begrijpen is.
Dit alles maakt dat ik het een goed geschreven verhaal vind met een mooie achterliggende gedachten. En dat door de schrijfstijl ook nog is heel toegankelijk is voor een groot leespubliek.