Oogverblindende schaduw een eye-opener!

In één teug heb ik dit prachtige boek uitgelezen. Oogverblindende schaduw van Hans Wichards blijft ‘ hangen’. Soms is het verhaal pijnlijk herkenbaar. Ik voelde de beschreven pijn zelf bijna fysiek, ook het verdriet en de wanhoop. De hoop (en het licht) blijft tegelijkertijd aanwezig als een warme rode draad. Het boek neemt je mee, soms kwetsbaar, fragiel en licht, dan weer overdonderend en zwaar in het leven van dit gezin. Confronterend en tegelijk bevrijdend. Het boek opent de wereld waarin sjamanisme en spiritualiteit een deel van het leven zijn.