Tranen van verdriet maar ook van vertedering

Yvonne Sonke is een meester in het schrijven vanuit verschillende perspectieven. In Wodka&Ranja worden de verschillende delen in meerdere hoofdstukken vanuit 1 van de hoofdpersonen beschreven.
In Groene Ranja heeft Yvonne dit veranderen van perspectief naar een nog hoger niveau weten te tillen. Elk hoofdstuk word verteld door een andere hoofdpersoon. Alleen Imke komt niet aan het woord als verteller.

Groene Ranja begint met een hoofdstuk waarin Tante Ceciel, één van de begeleiders van het kindertehuis waar de zusjes naartoe gaan omdat moeder Ria niet goed genoeg voor ze kan zorgen, schrikt van de staat waarin Jasmijn en Imke in verkeren. En hoe bang ze zijn. Maar ook nog steeds hun liefde voor hun moeder laten zien. Je voelt gewoon zelf het verdriet van zowel Tante Ceciel en de verwarring, het verdriet en angst van Jasmijn en Imke.

Het tweede hoofdstuk word verteld door Jasmijn en ook hier voel je zelf alle emoties die Jasmijn voelt.

En zo gaat het het hele boek door, de emoties spatten van de pagina's waardoor je dezelfde angst, woede, verwarring, verdriet maar ook de liefde vliegt je om de oren. Elk hoofdstuk weer.

Het meest intense moment voor mij is als moeder Ria bij het kindertehuis op de stoep staat voor een afgesproken bezoek maar ze naast te laat is ook nog gedronken heeft en daardoor eigenlijk haar meissies niet mag zien.
Waarbij ik een enorme blijdschap voel als Tante Ceciel een omweg vind zodat Jasmijn en Imke toch even naar hun moeder kunnen en Ria toch haar meissies even in haar armen kan sluiten.

Wat mij betreft is de belofte die Jasmijn aan Imke maakt er één voor de eeuwigheid: "Ik blijf altijd bij je. Ik laat je nooit, nooit alleen."

Daar sluit het boek ook mee af. Waardoor mijn hoop op een vervolg verder groeide.

Nu weet ik dat Yvonne Sonke inderdaad probeert het volgende deel te schrijven maar daar door allerlei zaken best veel moeite mee heeft. Laten we gezamenlijk niet vergeten dat Yvonne best veel fysieke problemen heeft, zaken die haar veel pijn en energie kosten en het haar moeilijk maken om een helder hoofd te houden.
Toch hoop ik dat het haar mag lukken, zodat we als lezers ook afsluiting kunnen vinden en misschien een glimps opvangen van een mooiere toekomst…