'De val van de Aartsengel' - net niet indrukwekkend genoeg...

“De val van de Aartsengel” is het zesde boek in de populaire reeks van Alex Rider geschreven door Anthony Horowitz. Horowitz is een Britse schrijver. Het oorspronkelijke boek “Ark Angel” is dus in het Engels geschreven en is in het jaar 2005 verschenen. Op dat punt had Anthony al een heuse carrière en heel wat ervaring. Zijn eerste boek kwam namelijk uit in het jaar 1985.

Dit verhaal speelt zich af een week na de gebeurtenissen in het vorige boek “Scorpio”. Op dat moment ligt Alex in een luxueus ziekenhuis ten gevolge van een schotwond, een fietsongeval zoals hij moet zeggen van de geheime dienst MI6. Per toeval geraakt hij verwikkeld in de plannen van een organisatie die zichzelf de “Derde Brigade” noemt. Deze organisatie is verantwoordelijk voor talloze terroristische ondernemingen, maar claimt het juiste te doen voor de natuur. Alex ontdekt dat deze terroristische milieuactivistengroep van plan is om de zoon van een rijke Russische ondernemer met de naam Nikolei Drevin te ontvoeren. Dat is de man die verantwoordelijk is voor project Aartsengel dat het eerste ruimtehotel moet lanceren. Alex is net zoals altijd vastberaden om hier een stokje voor te steken met alle gevolgen van dien.

“De val van de Aartsengel” is een goed boek dat op elk punt interessant is om te lezen. Het boek is in alle aspecten goed maar nergens uitstekend. Dat is spijtig omdat de andere boeken in de Alex Rider serie vaak wel uitblinken op een bepaald vlak. Zo is het eerste boek “Stormbreaker” heel boeiend om te lezen omdat dat het begin is van de serie, de oorsprong van alle gebeurtenissen en verhalen. Ook het vierde boek “Eagle Strike” was heel goed omdat het belangrijke vragen in verband met het persoonlijke leven van Alex beantwoordde, waardoor het boek een grote shock factor bezat. Deze shock factor is van extreem belang in de Alex Rider serie en is deze keer vrijwel afwezig ten opzichte van de andere Alex Rider boeken. Bij het lezen van dit boek viel het me op dat dit boek een zeer typische structuur volgt. De meeste Alex Rider boeken volgen dit principe. Het boek start namelijk op de scène van een ramp, pas daarna wordt het hoofdpersonage geïntroduceerd. Dat is Alex natuurlijk. Even later geraakt het personage betrokken bij de acties van de criminele organisatie. Er ontstaat bij hem het vreselijk vermoeden dat er een ramp zal gebeuren. Tijdens de climax blijkt zijn vermoeden correct te zijn. Aan de hand van een twist in het verhaal komen alle gebeurtenissen samen in een grote finale. Dat is wanneer de wereld gered moet worden.
Na het lezen van de andere Alex Rider boeken kan dit principe best saai worden en daarbij kon je de twist deze keer al van kilometers ver zien aankomen. Ondanks deze twee mindere punten is het verhaal nog steeds heel stevig en interessant genoeg om de aandacht van de lezer te trekken. Dit is omdat er af en toe verassende onthullingen gemaakt worden in het boek. Er worden veel nieuwe karakters geïntroduceerd. Deze zijn allemaal best interessant en ze zijn allemaal van belang in het verhaal. Verder worden een aantal oude, eerder obscure, karakters geherintroduceerd. De klassieke personages die in elk voormalig boek vaak aanwezig waren, staan minder in de spotlights. Dat is een verschil met eerdere werken van Horowitz, aangezien er in elk voormalig Alex Rider boek de gebruikelijke en welgekende personages voorkwamen. Dat is een gedurfde keuze, maar het neemt niets weg van de kwaliteit van het boek. Er is een grote focus op ruimtevaart doorheen het verhaal. Dat is geen simpel onderwerp. Toch worden er in het boek een aantal ingewikkelde begrippen gebruikt die altijd vanuit een wetenschappelijk correct standpunt worden verklaard. Het boek is geschreven in samenwerking met universitairen die gespecialiseerd zijn in ruimteonderzoek. Ondanks het feit dat het boek fictie is probeert de auteur toch steeds zo correct mogelijk te zijn. Dat is lovenswaardig en ongezien in de Alex Rider reeks. Verder is het ook indrukwekkend dat de gebruikte wetenschappelijke termen correct werden vertaald.

De val van de Aartsengel is dus niet het meest indrukwekkende boek, maar wel honderd procent zeker de moeite om te lezen. Zeker als je een fan bent van ruimtevaart of als de andere Alex Rider boeken je wel lagen.