Zeker een boek voor mijn verzameling, maar dan in mijn boekenkast, niet in mijn kelder.

In deze recensie schrijf ik over ‘de verzamelaar’. Het, naar mijn mening, meest griezelige boek dat ik dit jaar al heb gelezen. John Fowles neemt je van zin één mee in zijn thriller en laat je pas los als je de laatste zin van het boek eindelijk hebt gelezen. Het is geen alledaags thema en zal je waarschijnlijk wel even bijblijven.

De verzamelaar is het debuutboek van de Engelse romanschrijver John Fowles. Met dit boek startte hij in 1963 zijn carrière als schrijver. Het boek staat beschreven als een roman maar tegelijkertijd ook als een psychologische thriller. Het boek heeft tot nu toe geen prijzen gewonnen maar is wel al verfilmd. (Wyler, W. (regisseur). (1965). (The collector). [film] Columbie Pictures)
Het boek is, hoe gruwelijk dit eigenlijk ook is, al een paar keer de inspiratie geweest voor een aantal seriemoordenaars, kidnappers en misdadigers. (Hier een voorbeeld van is Christopher Wilder, die bij zijn arrestatie en dood, het boek in zijn bezit had.)

Het boek gaat over een jonge man genaamd Frederick Clegg ( wordt ook wel eens sarcastisch ‘Caliban’ genoemd) die al eventjes verliefd is op twintigjarige kunststudente Miranda Grey. Clegg is een heel verlegen persoon en durft geen woord te zeggen tegen Miranda. Miranda heeft dus geen idee van de immense liefde die Ferdinand (zo noemt ze hem ook wel eens) voor haar heeft. Hij wil haar voor zich hebben, net zoals de vlinders die hij al jaren verzameld. Hij zal alles doen om haar liefde te winnen, ook al betekent dat dus haar ontvoeren.

Wat mij opviel in het boek en wat ik ook echt een meerwaarde vond was dat je het uit verschillende perspectieven kon lezen. Dus niet alleen uit Cleggs perspectief maar ook uit dat van Miranda. Er zijn eigenlijk 4 delen in het boek. Het eerste en het laatste worden verteld door Clegg en het tweede en derde door Miranda. Alle vier zijn ze in ik-vorm maar de delen van Miranda zijn daarboven op nog eens in briefvorm geschreven, eigenlijk zoals een dagboek. De titels zijn dan ook telkens de datums van de dagen waarop ze schrijft. Het feit dat je ook haar perspectief kunt lezen maakt het voor mij een stuk interessanter. Alleen het deel van Clegg zou ik een tikkeltje saai gevonden hebben. Ik vind het leuk als je ook kan lezen wat de andere persoon denkt. In dit boek is het zeker belangrijk.

Bij Clegg is het duidelijk wat hij denkt en waarom hij doet wat hij doet. Hij wil haar alleen voor zich en is haar letterlijk aan het verzamelen. Daarom vind ik de titel heel erg toepasselijk. Ze is een deeltje van zijn piekfijne verzameling. (Net zoals zijn vlinderverzameling.) Miranda schrijft in briefvorm, wat ook al eens leuk is om een verandering te hebben in schrijfstijl. Clegg vertelt een verhaal en Miranda schrijft. Ik dacht aanvankelijk dat ik het saai ging vinden (in principe lees je twee keer het verhaal) maar het viel erg mee. Er is best wat verandering tussen de twee delen. Als je haar perspectief leest kom je nog een paar belangrijke dingen te weten.

Het was ook zeker geen moeilijk boek en ik ging er vlot door. Dat is ook een pluspunt. Gelukkig was het ook niet saai, ook al lees je het eigenlijk twee keer. Vreemd was het zeker en vast. Het feit dat Clegg dit allemaal maar heel normaal vindt is choquerend. Als ik 1 woord zou moeten gebruiken voor het boek was het wel choquerend. (En misschien ook bizar, want als we eerlijk zijn, dat is het ook heel erg) je ziet duidelijk zijn (de schrijvers) bedoeling, choqueren. Het boek is in een andere tijdsgeest geschreven (het is een boek van 1963), dus ik kan wel begrijpen dat het zeker choquerend was voor de mensen toentertijd.

Of je er nu iets uit leert weet ik niet, ik veronderstel dat het niet is geschreven om er iets uit te lezen. Waarom de schrijver net dit thema heeft gekozen ben ik ook nog niet echt over uit. Alleen weet ik dat het thema dit boek wel bijzonder maakt. Het is niet iets alledaags. Het is ook niet bedoeld voor mensen die snel onwel worden van griezelige dingen. In principe gebeurt er niets gruwelijks maar de gedachten alleen zouden wel eens voor nachtmerries kunnen zorgen. Ik krijg best een benauwd gevoel als ik de delen van Miranda lees, dit is iets wat de schrijver goed overbrengt in dit boek. De benauwdheid en het verdriet dat Miranda voelt, voel je tijdens het lezen ook.

Ik vond het een spannend en goed boek. Niet als in ik zat op het puntje van mijn stoel en er gebeuren veel intense dingen (totaal niet, eigenlijk is het best rustig) maar ik wilde heel graag weten wat er achteraf gebeurde. Je moet het lezen tot de laatste zin en daar was ik bereid voor. Wat me vooral overtuigde in dit boek is hoe goed de schrijver Clegg heeft neergeschreven. Hij komt echt erg griezelig over. Niet veel schrijvers pennen hun karakters op die manier neer. Het is niet per se wat hij zegt maar gewoon het feit dat hij dit allemaal maar normaal vindt en dat hij alles behalve de schuld bij zichzelf legt. Natuurlijk zijn de verschillende perspectieven ook een groot aspect in mijn keuze om dit boek neer te zetten in mijn verzameling in de boekenkast.

Als we het nu nog een keer samenvatten, Ik vind het boek een aanrader en zou het zo aanraden aan iemand die eens een thriller wil lezen. Het is eens een verandering van de typische ‘iemand wordt vermoord’ thriller. Het psychologische aspect sprak me heel erg aan in dit boek en de griezelig maar excellente schrijfstijl van schrijver John Fowles zeker ook. Het is niet je alledaagse romantische komedie die je zo luchtig even kan lezen. Dit boek zal wel even blijven nazinderen. ( bij mij in ieder geval al wel.)