Wout Thielemans-2870 over Scarabeo

Michele Giuttari is niet de eerste de beste: hij is (nog steeds) betrokken bij het onderzoek naar het Monster van Florence, een (of meerdere) seriemoordenaar(s) die van '68 tot in de jaren tachtig koppeltjes afslachtte(n). Interessant dus om te zien hoe een internationaal bekende toppolitieman het thrillergenre aanpakt.

Scarabeo gaat niet over het Monster, alhoewel die zaak verschillende malen wordt vermeld, en hoofdpersoon Michele Ferrara (een geïdealiseerde versie van de zeer fotogenieke auteur) is in de wereld van het boek ook verantwoordelijk voor het onderzoek naar de beruchte serial killer.

De roman speelt zich af over een redelijk grote tijdspanne: in en rond Florence worden een aantal gruwelijke moorden gepleegd, en de moordenaar stuurt brieven naar commissaris Ferrara om hem te waarschuwen dat zijn tijd zal komen. Het uitvoerige onderzoek (met uitlopers naar de Calabriaanse mafia en kunstdiefstal) levert zeer weinig op. Ondertussen volgen we ook de belevenissen van Valentina Preti, een zeer knap lesbisch meisje dat in contact komt met een (eens te meer) zeer knappe Amerikaanse joernalist. Beide verhaallijnen komen uiteindelijk samen wanneer Ferrara eindelijk de verbanden kan leggen tussen de vele moorden, en de moordenaar op de hielen zit.

Scarabeo (niet duidelijk in deze vertaling overigens waarom het boek die titel draagt) is geen razend spannende vertelling, maar wel interessant: het geeft een goed beeld van de onderzoekstechnieken in Italië. Het is ook vlot geschreven, al heb ik op fora nogal wat klachten over de dialogen gelezen (ik heb al veeeel erger gelezen), en het gebruik van Nederlandse dialecten om Italiaanse dialecten weer te geven komt nogal ongewild komisch over (maar dit is een vertalings-issue). Met de voorhanden zijnde materie had de auteur wel een veel sensationelere roman kunnen schrijven, maar door zich op die vlakken wat in te houden, komt het geheel realistischer over. Realiteit vs. melodramatische adrenalinestoten, het hangt er vanaf wat men als lezer verkiest.
De finale confrontatie is wel origineel qua setting en details, en brengt een streepje actie in het boek. De motieven van de moordenaar zijn ook sterk en onthutsend. Guittari benut ze wel niet maximaal qua emotionele impact bij de personages (een Scandinavische schrijver had er hele hoofdstukken depressie en zelfhaat bij de held uit weten te puren). Het boek had wat langer mogen zijn, en sommige personages (echtgenote van Ferrara bijvoorbeeld) hadden best wat omstandiger mogen uitgewerkt worden, of gewoon uit het boek verdwijnen.
Pluspunt is wel de Firenzische sfeer, aangezien ik er vorig jaar opnieuw geweest ben kregen de beschrijvingen van de locaties een extra levendigheid.
Kortom, een degelijke en interessante debuutroman, die sterker had gekund maar zeker geen mislukking is.

Vreemd detail: Valentina krijgt een renaissanceboek over magie mee aan het begin van de roman: het gaat om de Necronomicon, rechtstreeks uit de geschriften van H. P. Lovecraft. Als ze er uit leest, wordt de grote Cthulhu zelfs vermeld... knipoog van de auteur naar deze fictieve mythos, of gelooft hij dat hem om realiteit gaat?? (moeilijk te geloven)

Pittig detail: Giuttari is ondertussen zelf een 'booswicht' geworden, want hij heeft de schrijver Douglas Preston en een Italiaanse joernalist, die samen aan een boek over het Monster hebben gewerkt (en waarin de these van Giuttari dat het om een geheim Satanisch genootschap van de hogere burgerij gaat die de (rituele) moorden hebben laten plegen tegengesproken wordt) zwaar aangepakt en zelfs van allerhande misdrijven beticht. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd.