vrolijke tragiek

Je begint te lezen en je houdt niet meer op; dat is wat mij overkwam bij 'Herman', de debuutroman van Marc van Bree. Soms heb je dat, dan heb je zin in chips, maar geen zin om het in een bakje te doen en dan eet je uit de zak en, hatseflats, opeens is de zak leeg. Zo verging het mij met "Herman'. Ik zou 1 hoofdstukje lezen en ineens had ik het uit.
Van Bree verstaat de kunst van de ironie, maar verliest geen moment de invoelbaarheid van het verhaal of van zijn personages uit het oog. Mededogen, compassie en toch bijzonder vilein, allemaal heerlijke ingredienten en de personages zijn allemaal herkenbaar en van vlees en bloed. Oké, misschien geen Mulisch of Reve, maar wel Van Bree. Lijkt mij meer dan voldoende.