Wát een boek!!!!!

Parijs en Volendam, een wereldstad en het oude vissersdorpje en een meisje met bijzondere ogen…

Als echte Volendamse weet ik wel iets over de geschiedenis van Volendam, maar toch werd ik door dit boek erin meegezogen. Ik stond zelf op usters (klompen) naast Peter en Geertje. Ik voelde de honger, de armoede maar ook de vechtlust.

En dan het kijkje in het hoofd van Beth, zo goed omschreven! Je voelt de onmacht, de worsteling maar ook vooral het hup schouders eronder en weer gaan. Ergens is het zo herkenbaar, de Volendamse mentaliteit, als je het er niet over hebt dan is het er niet. Maar we komen nu in een generatie waar je mag zijn wie je bent en dat je werkelijk mag zeggen hoe je je voelt. Het heeft mijn ogen in ieder geval geopend, jammer dat het uit is!

Ik kijk nu al uit naar het volgende boek!