Uitzonderlijk en tegelijk heel herkenbaar familieverhaal

In het gezin van Mira’s moeder hebben drie suïcides plaatsgevonden, maar Mira weet er maar weinig van. Niemand praat erover. Als haar moeder ziek wordt, tikt de klok nog harder om de waarheid te achterhalen. Maar hoe doe je dat met een moeder die niet wil praten?

Inge heeft een waargebeurde familiegeschiedenis heel mooi in romanvorm weten te vatten. Ze heeft een fijne schrijfstijl, waardoor het boek lekker wegleest, ondanks de zware thema’s die ze behandelt.

Ik denk dat het boek herkenbaar is voor veel mensen die geboren zijn in de jaren ‘70 en ‘80 met ouders die niet gewend waren om over belangrijke dingen van het leven te praten. Hoe ga je dan ooit de belangrijke zaken in het leven bespreken als het einde nadert? Vind je die perfecte laatste woorden? Spreek je alles uit? Of blijft er toch veel ongezegd en onduidelijk en moet je daar dan maar zelf mee in het reine zien te komen als kind van zwijgzame ouders? Het leven is niet als een boek en dat is nou precies wat Inge met dit boek zo knap laat zien.