Als een zwerfspin schuim ik langs jou

Over’ Als al de dagen geuren naar jouw naam’ schreef Bertiven in Creare’… De doorgaans korte verzen lijken kreten van ‘pijn om een verloren liefde’. Edith Oeyen is uitgegroeid tot een belangrijk dichter.
Over: ‘Een kruisweg door het huis van eenzaamheid’ Dries Janssen in Kruispunt… Deze publicatie van Edith oeyen wijst op een rijpend talent.
Ingrid Lenaerts schreef hierover:… De cyclus laat zich opsplitsen in zoveel vragen die accuraat zijn. De gedichten grijpen aan, ze houden de lezer vast met een stuk betrokkenheid. In deze bundel ‘Als een zwerfspin schuim ik langs jou’ beschrijft Edith oeyen, de zee als een teder iemand, zij is een toevlucht. De relatie van de ik-persoon tot de zee is een rode draad door de bundel. Het is niet alleen de zee die een geliefde is, zij is tevens de biechtvader en de hoeder van de dierbaren. Ook is de zee een personificatie van een levensloop, (geboorte-dood) en groeit een grote verwantschap tussen auteur en zee.