Wind

Wind

Mol, een alleenstaande vrouw, blikt terug op haar melancholische liefde voor de
vader van haar kind, een gevluchte Albanees. In gepassioneerde brieven spreekt
ze met haar overleden grote liefde. In vaak even schrijnende als humoristische
anecdotes vertelt ze over haar overheersende vader en ogenschijnlijk berustende
moeder. De vader vernedert Mol en de andere kinderen tot voorbij aanvaardbare
grenzen. Mol is vasthoudend en omzeilt handig zijn onberekenbare gedrag.
Dat blijkt haar redding te zijn.

Het verlangen naar vrijheid van de hoofdpersoon, van zowel het meisje als van de
volwassen vrouw, krijgt mooi gestalte in het subtiel terugkerende motief
van de wind. Gerry van der Linden schrijft mooi, ontroerend... (De Groene)