De dwangmatige ziekte

Onlangs heb ik het boek Weerlicht gelezen, geschreven door Jante Wortel, ze is geboren in 1996. Het boek is uitgegeven door de uitgeverij Das mag en is verschenen op acht juli 2022. Het is de debuutroman van Jante Wortel. Het boek is genomineerd voor de Bronzen Uil en het Beste Boek voor jongeren in 2023. Het boek is niet verfilmd. Ik heb dit boek gekozen omdat ik de kaft erg leuk uit vond zien en toen ik de flaptekst op de achterkant las, werd ik erg benieuwd naar het verhaal. Omdat er stond: ‘’De vraag hoe je iemand kunt helpen die zichzelf dwangmatig kapotmaakt. Dat vond ik erg spannend klinken, ik verwachtte dan ook dat dit boek erg spannend zou zijn.

Het boek gaat over een familie die op vakantie gaat naar Noorwegen. Het is een reis waar ze al heel lang naar uitkijken. Voor de reis begint, krijgt Lea een eetstoornis, ze moet op bepaalde tijden eten en veel oefeningen doen van zichzelf. Ondanks dat het zwaar is afgeraden door de dokters, gaan ze de reis maken. De reis verloopt helaas niet vlekkeloos. Lea is de hele dag bezig met haar eetstoornis, alles moet precies gaan zoals gepland. Haar broer Fos en haar vader kunnen daar niet altijd goed mee omgaan. De hoofdpersonen zijn Lea, Fos en hun ouders.

Wat ik erg goed vind aan dit boek, is hoe de gevoelens van de hoofdpersonen worden beschreven. Ik vind de verwarring en het verdriet van Lea over het eten knap beschreven. Ook vind ik de schrijfstijl prettig, het is een verdrietig boek, maar de manier waarop het geschreven is, zorgt ervoor dat het toch erg leuk is om te lezen. Hier is een citaat uit het boek waarin de dwangmatige gedachte van Lea beschreven wordt: "Ik moet eten, maar zolang Fos er niet is, mag het niet."

Wat ik iets minder goed vond aan het boek is dat het een beetje eentonig is. Het hele verhaal gaat over de gevoelens van Lea, waardoor je niet echt weet waar het verhaal precies naartoe gaat. Er zijn een paar hoogtepunten, maar dat is het dan ook. Ik kan me daarom goed voorstellen dat sommige mensen dit boek weinig afwisselend en een beetje saai vinden.

Ik zou dit boek zeker aanraden omdat ik het erg prettig geschreven vind. Het is een heftig onderwerp, namelijk iemand met een eetstoornis, maar het is toch interessant om te lezen en geeft een inkijkje in hoe iemand met een eetstoornis zich kan voelen. Ik denk dat het erg leerzaam is om dit boek te lezen en vooral als je er misschien zelf mee te maken hebt kan het ondersteunend zijn. Ik vond het verhaal erg indrukwekkend. Ik denk dat dit boek geschikt is voor jongeren tussen de dertien en achttien jaar. Ik geef het boek vier van de vijf sterren.