Een boek met een leuk idee

De cover was het eerste criteria waarom ik dit boek koos.
Ik hou veel van katten en de titel op de cover sprak me direct aan.
Normaal gezien lees ik dit genre helemaal niet graag, maar ik heb het toch een kans gegeven.
Tot ongeveer de helft van het boek was ik er echt in geïnteresseerd.

De twee hoofdpersonages zijn Rintaro en de Tijger.
Het zijn twee fijne personages, alhoewel hun karakters niet erg diep uitgewerkt zijn.
Soms herken ik mezelf in de twee personages, bijvoorbeeld in het sarcasme van de Tijger of in de verlegenheid van Rintaro.
Sayo Yuzuki, een vriendin van Rintaro, is ook een fijn personage.
Ze is heel lief, zorgzaam en sociaal.
Ze is eigenlijk het tegenovergestelde van Rintaro.
Satoru Natsuki, de grootvader van Rintaro sterft vroeg in het verhaal, Hij is toch een van de belangrijkste personages.
Hij heeft het grootste invloed op het verhaal en ik zou het interessant gevonden hebben als we meer van hem te zien kregen.

De schrijfstijl is vrij eenvoudig, hoewel de schrijver soms moeilijkere woorden gebruikt.
Iedereen met internet of een woordenboek zou dit boek kunnen lezen.

Dit verhaal wordt snel repetitief en er is weinig spanning, omdat je vaak gemakkelijk dezelfde conclusie kan verwachten bij elk thema.
Sosuke schrijft vrij eenvoudig en er ontbreekt karakterdiepte en uitwerking. Daarom, zoals eerder vermeld vond ik het boek maar tot ongeveer de helft echt interessant.

Hoewel het concept leuk is, maakt de schrijver er niet veel van.
Het is een vrij kort boek en naar mijn mening hadden de personages meer uitgewerkt kunnen zijn.

Meer variatie en innovatie bij elk doolhof had het boek interessanter gemaakt, in plaats van dat het simpel en repetitief aanvoelt.
Dit boek is vooral geschikt voor mensen die niet veel lezen of die een beperkte kritisch vermogen hebben.
Score: 2,5 / 5