dodenmasker

Het derde deel alweer in de serie rondom Jeppe en Anette. Naar mijn gevoel kun je de delen perfect alleenstaand lezen, je verliest misschien enkel wat meer diepte in de hoofdpersonages alhoewel de auteur ook deze keer ruim voldoende achtergond meegeeft.

Een jongeman geraakt vermist. Oscar, een tiener om specifieker te zijn, keert niet terug naar huis. Wanneer een soort gedicht gevonden word lijkt snelheid nog meer geboden en begint een verhaal zich te ontrafelen.

‘De ochtendzon stond al hoog aan de horizon. Anette hapte naar adem en verbaasde zich erover dat datgene waardoor we ons gelukkig en levendig voelen over het algemeen ook pijn doet.’

De auteur, Katrine Engberg, heeft een aangename schrijfstijl. Ze is sterk in het brengen van een psychologisch verhaal waar er veel meer gebeurd dan op het eerste zicht en heel sterk in het tonen van de menselijke kant die haar hoofdpersonages hebben. Of die kanten nu aantrekkelijk zijn of niet, ze schrijft het zo op dat het echt voelt.

‘De volgende seconde brak hij door het wateroppervlak en ademde in. ‘Ik begon al te denken dat je nooit meer boven water zou komen.’ Jeppe Kørner schudde het water uit zijn oren en keek met samengeknepen ogen naar de gedaante op de zwemsteiger. Boven het wateroppervlak was de wereld warm en licht.’

Een lijk, Oscar, is er een link en wat is dan de link? Koortsachtig zijn Jeppe en Anette - kersverse moeder - op zoek naar wie, wat, hoe en waar. Tegelijkertijd hebben beide behoorlijk wat moeilijkheden op persoonlijk vlak die ze het hoofd moeten bieden.

Een thriller die vlot leest - ook als is het tempo niet torenhoog - die een constante dreiging laat voelen, of het nu in de zoektocht naar Oscar is, in de zoektocht naar de dader van het lijk of in de persoonlijke sfeer van Jeppe en Anette. Mijn favoriet van de serie tot nu toe.