ik zie, ik zie…

Een boek dat ik dagelijks zie voorbij komen op social media en een boek met een catch phrase om U tegen te zeggen. Mindhunter, The Silence of the Lambs, de lat ligt zeer hoog voor dit boek met zo een vergelijkingen.

Ellie Marney weet hoe ze moet schrijven, dat is duidelijk. Het boek leest super vlot, het is beeldend én wat niet onbelangrijk is, de stukken met Simon geven inderdaad een The Silence of the Lamb vibe weer. Die stukken zijn echt steengoed geschreven.

‘‘Ik doe mee,’ zegt ze. ‘Ik doe mee aan het project, met de eenheid, hoe u het ook noemen wilt. Maar ik ga niet bij de fbi werken. Zodra de gesprekken achter de rug zijn, wil ik terug naar de osu.’

Waar het voor mij een beetje wringt is dat dit een YA is, dat merk je aan de personages en het feit dat ze op sommige vlakken nogal ‘casual’ zijn en dat over sommige gebeurtenissen vlug over gegaan worden. Het contrast met de delen van Simon en de ‘tiener’ personages, het is voor mij gewoon niet samenhangend genoeg.

Let op, dit is een goed boek, een goed en sterk verhaal en ik snap de vergelijking die gemaakt is met Mindhunter en The Silence of the Lambs, het is enkel niet sterk genoeg qua spanning en dreiging om in je hoofd te kruipen. En dat was, afgaande op de promo van dit boek, toch een beetje de belofte.

Goed boek, sterk concept, niet honderd procent YA, ik denk enkel niet dat het verhaal lang zal blijven hangen. Er zit meer in.