bijzonder

Maximes obsessie

In deze beklijvende roman houdt auteur en kunstschilder Robert Devriendt zijn lezers scènes voor. En toch komt alles in aanraking met elkaar, via Maximes obsessieve blik. Spannend en intelligent, Maximes obsessie is een indrukwekkend debuut.

Dit is een speciaal boek met een speciale schrijfstijl. Enkele clichés - of wat de maatschappij ons leerde dat clichés zijn - vinden hun weg in het boek maar je moet je volledig overgeven aan dit boek. Meegaan op die stroom waar Robert Devriendt je mee naartoe neemt. Liefde, romantiek, ontsnappen aan wat echt is,... er is zoveel in deze roman.

Ik denk dat dit boek onder de noemer literatuur valt. Je leest en begrijpt het zoals jij het leest en begrijpt. Voor iedereen anders. Dit is zo een boek waar je zoveel in ziet en merkt maar niet zeker weet of dat is wat de schrijver wil dat je ziet en merkt. Kunst? Op literair vlak voor mij persoonlijk wel.

Ik vind dat wondermooi. Dat een boek je alle kanten opstuurt. Dat elke personage, elke omgeving, elk ding iets meedraagt en bijdraagt aan de leeservaring. Een boek dat als een bijzondere en gedetailleerde film voor je ogen vorm krijgt en afspeelt.

Nog een ‘dingetje’ dat ik enorm kon appreciëren is dat geel niet zomaar geel is in dit boek. Geel is cafetariageel. Blauw is pruisisch blauw. Hoe mooi is dat? Een bijzonder boek, dat voor elke lezer over iets anders zal gaan, waar voor elke lezen de focus van het verhaal ergens anders zal liggen.

Dit is echt mijn eigen persoonlijke mening. Boeken zoals deze altijd moeilijk om te recenseren. Waarom? Omdat ze zoveel in zich hebben, zoveel diepte - of net niet voor andere - dat het echt een unieke leeservaring is voor.