Nachtschuim

Als de cover je niet kan overtuigen om dit boek mee naar huis te nemen dan doet de flaptekst het alvast wel. De woorden literatuurjunkie, cultdichter, verborgen werk wekken nieuwsgierigheid alvast aan.

Dit is - en na het lezen van het boek schaam ik mij best - mijn eerste kennismaking met de auteur. Door de vlotte, poëtische en beeldende schrijfstijl grijpt deze roman je meteen. Je maakt meteen connectie met de personages en het verhaal.

‘Wat kan het zijn dat Den Donder voor hem in petto houdt? Toch nog een herinnering aan een verloren gegaan gedicht? En hoe goed kan die herinnering vandaag dan nog zijn, als gisteren een goede dag was?’

Jeroom Claassen, het hoofdpersonage, in volle bewondering voor de dichter Nico Den Donder. Na diens dood stopt die bewondering niet want de dichter gaf een geheim prijs aan Claassen. Het brengt Claassen, net zoals de gedichten dat doen, in beweging.

Letterlijk en figuurlijk in beweging, terwijl het gewone leven verdergaat, stort Claassen zich - obsessief - op zijn doel. De grens tussen wat kan en niet kan vervaagd en wordt overgestoken door de pure drift (of is het eerder waanzin) en karakter van Jeroom.

‘Het woord morgen houdt altijd een belofte in. Voor hem is die belofte: bevrijding. Hoewel hij niet te vroeg wil juichen, geeft het idee zich minstens gedeeltelijk verlost te zien van Kooyberghs’ ketens hem vleugels.’

Een roman waar ik ruim mijn tijd voor nam. Heerlijk is dat wanneer een auteur je meeneemt in een verhaal waar je als lezer zelf de drang - op het obsessieve af - van het personage voelt. Waar je niet anders kan als blijven lezen en liefst zo snel mogelijk, of nee toch niet want je wil genieten van die mooie woordenstroom. Genieten van die spanning, het verhaal en zijn hoogstens, laagste en dieptes.