op zoek naar Ida

Een blind date met een boek, dat voorstel kreeg ik en de begeleidende woorden dat het om een heerlijke liefdesroman ging om alvast in de zomerstemming mee te komen. Als ik van geschiedenis, kunst, liefde en mysterie hou, zat ik sowieso goed bij dit boek. Laat dat nu net dingen zijn die me aanspreken dus mijn eerste blind date met een boek was/is een feit.

Als de flap je niet overtuigen kan, dan doet de prachtige cover dat wel. De kleuren zijn zo mooi, de dame op de cover, het schilderij. Heel dit boek schreeuwt inderdaad dat het om een intens liefdesverhaal gaat.

‘‘Dat.’ Cato zegt het luidop, ook al was ze dat niet van plan. ‘Dat herken ik. Ik heb een prachtig appartement, maar er is niemand voor wie ik de koelkast moet vullen.’ Ze neemt een slok van haar thee. ‘Ik heb zoveel liefde in mij en ik weet me er geen raad mee.’

Nathalie me Blanc schrijft dit het verhaal van Cato en Ida met een zeer vlotte pen. De auteur zorgt er door die manier van schrijven, beeldend met momenten, voor dat je echt gedreven bent om te weten die die vrouw nu is op het schilderij. De hoofdstukken wisselen tussen heden en verleden, tussen Cato en Ida.

Cato herkent de vrouw op het schilderij en terwijl ze mee op zoek gaat naar het hele verhaal, zoekt ze ook haar weg naar liefde. Het karakter van Cato sprak me zeker aan, het zorgt voor leuke en iets gênantere momenten tijdens haar zoektocht naar liefde.

‘Ida sluit haar koffer en kijkt de kamer rond. Al achttien jaar is dit het centrum van haar universum, en ze heeft geen idee wanneer ze hier weer zal slapen.’

Ida, de oma van Cato, haar verhaallijn start wanneer ze moeten vluchten voor de oorlog. Hun vlucht brengt hen naar Engeland en zo krijgt het verhaal vorm van wie Ida is, wie de kunstenaar is en wie de Ida op het schilderij is.

Een boek over een schilderij, een oproep, heden, verleden, Cato, Ida en vooral liefde. Al deze elementen zijn bedekt met de zowel de ernst van de situatie, als liefde, als de nodige portie humor. Een geslaagde blind date.