staat van ontkenning

Het nieuwe boek van Erik Rozing trok meteen mijn aandacht. Niet alleen omdat ik enorm van zijn vorige boeken genoot en zijn manier van schrijven meer dan apprecieer, maar ook het onderwerp klimaat trok mij aan. Of we het nu willen of niet, het onderwerp klimaat kan en mag niet meer genegeerd worden.

Ik werd meteen ondergedompeld in die fijne schrijfstijl van Erik Rozing. Ook al gaat dit boek over totaal iets anders, toch kon ik de auteur zijn kenmerkende stijl herkennen. Zijn no nonsense schrijfstijl, zijn droge maar zeer rake humor, oneliners die je even stil maken, het psychologische, de mens, het is allemaal aanwezig in dit verhaal.

Ook de personages zijn interessant al leer je ze niet volledig kennen naar mijn gevoel. Ze laten nooit het ‘achterste van hun tong zien’ waardoor er erg veel ruimte is voor interpretatie en daar hou je van of niet. Voor mij stoorde het niet, het paste ook gewoon weer bij het boek in zijn geheel.

Het klimaat, het milieu is de kern van dit boek maar ook het vermogen om te communiceren als mens, gevoelens, is aanwezig in dit boek. Hoe we blind kunnen zijn voor ‘voelen en zien’. Er is veel aan de hand in dit boek, er komt veel aan bod, maar wel heb ik na het lezen het gevoel dat het - ondanks de zwaarte er allemaal van, de staat van ontkenning - wel zeer echt is.

Ik merk dat iedereen dit boek geheel naar zijn eigen interpretatie leest en ‘voelt’ en dat is zo mooi. Misschien was ik al wat bevooroordeeld door de vorige boeken die ik ook zo goed vond, maar voor mij zet de auteur toch weer wat in beweging. Vooral bij mezelf dan en hopelijk krijgt het boek een breed bereik.