Literaire recensie - Ik kan je bijna aanraken

‘Je kunt je nog zo stil houden, maar op een dag zal iemand je vinden’ – Haruki Murakami. Dit is het citaat dat de schrijfster gebruikt om het verhaal in te leiden. Deze zin vat het boek eigenlijk helemaal samen. Zo bevindt Jubilee zich altijd binnenshuis, maar wanneer ze zich op een dag toch naar buiten moet wagen, zal de liefde haar vinden.

Het boek Ik kan je bijna aanraken is geschreven door Colleen Oakley. Dit boekt valt onder het genre roman. Het is dan ook een echt liefdesverhaal. Het hoofdpersonage Jubilee heeft een zeldzame allergie, waardoor de lichtste aanraking haar dood kan betekenen. Hierdoor blijft ze dus steeds binnen. Wanneer haar moeder sterft, zal ze toch haar huis moeten verlaten voor werk te zoeken. Hierna wordt ze geconfronteerd met de buitenwereld en overkomt haar iets wat ze nooit had kunnen voorspellen. In 2018 werd de Nederlandse versie, geschreven door Louise Willenborg, uitgegeven door HarperCollins Holland. De oorspronkelijke titel is Close enough to touch. Deze originele versie werd al eerder uitgegeven, namelijk in 2017.

De roman heeft dus een duidelijk centraal thema, namelijk liefde. Jubilee komt nooit buiten, dus liefde is wel het laatste waar ze zich met bezighoudt. Na de dood van haar mama, wordt ze toch verplicht om zich in de buitenwereld te wagen. Ze is erg voorzichtig tegenover andere mensen. De meeste mensen zijn ook argwanend tegenover haar, omdat ze altijd zodanig gekleed is dat haar hele lichaam bedekt is. Je zou meteen denken dat Jubilee, een meisje dat allergisch is aan aanraking, voor altijd alleen zou zijn in haar leven. Uiteindelijk vindt ze toch een job in de bibliotheek. Deze job doet ze met plezier, omdat ze graag leest, veel over boeken weet en weinig contact moet hebben met mensen. Plots ontmoet ze Eric in de bibliotheek. Na enkele voorzichtige afspraakjes is het al snel duidelijk dat die twee iets voor elkaar voelen. Een liefdesrelatie zou onmogelijk zijn voor Jubilee, maar toch beginnen ze van elkaar te houden. De ziekte kan ook symbolisch bedoelt zijn, dat zelfs wanneer iets of iemand je tegenhoudt, je toch nog altijd je dromen achterna kan gaan zonder je te laten tegenhouden.

Wat de verhaallijn voor mij mooi maakt, is het feit dat ze ondanks de onmogelijkheid van een relatie toch elkaar vinden. Dit maakt het boek ook minder voorspellend. Door de achterflap te lezen, weet je dat ze Erik ontmoet, maar je zal pas weten of dit meer wordt of niet, als je het boek effectief leest. Doordat ze allergisch is aan huidcontact sluit je al snel de optie dat het iets zal worden tussen hen uit. Je leeft hierdoor dus meteen mee met Jubilee. Je hoopt dat ze haar tegenslagen te boven zal komen en ze blij zal worden met haar leven. Wanneer alles dan even minder gaat in haar leven, heb je meteen medelijden omdat je haar het geluk wel gunt. Je kan je ook goed inleven in haar emoties. Dit omdat iedereen wel het gevoel van liefde kent. Dit zorgt ervoor dat je graag wil verder lezen. Je krijgt de drang om verder te lezen, zodat je weet hoe het boek zal aflopen.

Het verhaal is deels realistisch. Enerzijds omdat de ziekte in het echte leven ook bestaat. Anderzijds zijn de gebeurtenissen in het boek dan weer allemaal net iets te toevallig om het boek als realistisch te beschouwen. Soms is het te vergezocht, of valt de puzzel net iets te goed in elkaar.

Het boek is opgedeeld in verschillende hoofdstukken. Bij elk hoofdstuk wordt vermeld vanuit wie zijn standpunt je leest. De inhoud van de hoofdstukken verloopt wel in chronologische volgorde, ookal heb je te maken met de twee verhaallijnen ‘Jubilee’ en ‘Eric’. Voor deze verhaallijnen zich afwisselen, krijg je een stukje dat zich twintig jaar geleden afspeelde als inleiding. Heel af en toe wordt er ook een flashback gemaakt, waardoor het boek soms complexer wordt om te lezen.

Colleen Oakley heeft ook nog andere boeken geschreven. Zo is ze bekend om haar boek Before I Go, haar debuutroman. Ze schrijft ook voor vele verschillende kranten. Deze vergroten haar aanzien.
Het boek is een aanrader als je van echte liefdesromans houdt. Dit omdat het vlot leest en boeiend blijft doorheen het hele boek. Je leeft je in in het hoofdpersonage alsof het je eigen leven is. Doordat je haar gevoelens kan begrijpen, wordt het persoonlijker om te lezen. Wanneer je moeite hebt met complexere verhalen, is dit boek geen aanrader. Dit door de flashbacks en verschillende verhaallijnen die zich afwisselen. Naar mijn mening was het dus absoluut een goed boek dat het zeker waard is om te lezen.