Distopische “klimaatfictie” overtuigt net niet

Zeer nieuwsgierig was ik naar dit boek. De beschrijving sprak van bittere humor, distopische elementen en een link met klimaatverandering.
Deze roman verhaalt over een Nederland in de toekomst, geen koninkrijk meer, maar een republiek, met een President aan het hoofd en een VaderlandseGarde actief. De hoofdpersoon is Jákob Hemmelbahn, in de tachtig en woonachtig op een terp aan een rivier, waar hij met z’n inmiddels overleden vrouw naar toe was verhuisd na vertrek uit de randstad. Na een verwoestende orkaan blijkt Jakobs huis de enige in de omgeving dat nog overeind staat, dus wordt deze gevorderd door het leger, dat noodhulp komt bieden. Zo komt Jakob in contact met overlevenden uit De Kuil, een verzameling mensen met migratieachtergrond, die in deze Republiek eigenlijk niet welkom zijn. In de periode na de ramp werkt Jakob aan zijn roman (bemoeilijkt door aanwezigheid van criticus Poema), registreert de overlevenden en vermisten, en reflecteert ondertussen op de omstandigheden. Vooral de klimaatproblematiek, ontkend door de president, en de omstandigheden van de ‘Kuilers’ komen hierbij langs. In al deze thema’s probeert Jakob zich een houding te geven, met wisselend succes.
Het boek is duidelijk geïnspireerd door zorgen van klimaatactivisten, zoals ook blijkt uit de lijst met boeken achterin. Daardoor schuurt het verhaal aardig, ook door het Baudet-achtige personage van de President. De reflecties van Jakob zijn daarin een boeiende spiegel voor de lezer.
Maar uiteindelijk moet ik zeggen niet geheel overtuigd te zijn geraakt door het boek. Soms was er net te veel vervreemding, zoals bij het optreden van de Vaderlandse Garde, soms net te veel herkenning. Uiteindelijk legde ik het boek daarom ietwat onbevredigd weg.