Kantoorroman vol schapenwol

Eline werkt in een archief dat is gevestigd in een voormalig klooster. Dat lijkt misschien stoffig, maar niets is minder waar. Gezellige meetings, gezwaai met rode flappen en verplicht gezellig koffiedrinken: Eline wordt er gek van.

Het wordt al snel duidelijk dat Eline een beetje anders is dan anderen op kantoor. Zo heeft ze een fascinatie voor de kudde schapen die ze vanuit haar kantoorraam kan zien en zet ze thuis geregeld schapenfilmpjes op. Ze beschermt zichzelf in moeilijke situaties door zich in te beelden dat ze een schaap is en soms ontglipt haar daarbij het woord ‘Vacht!’ waarmee ze haar denkbeeldige bescherming oproept.

Van Baars laat zien én voelen hoe het is om anders te zijn en maakt Eline tot een hoofdpersoon die lastig te doorgronden is, maar waar je gedurende het boek steeds meer van gaat houden. Puur, oprecht, menselijk. Zeker wanneer haar verlangen naar liefde en het verlangen om erbij te horen samenkomen.

Vacht! is geschreven zonder opsmuk. Grappig, origineel en aandoenlijk. Het vereist van de lezer wel wat inspanning: de hoofdpersoon is niet direct likeable en een fascinatie voor schapen is ook best een niche. De kantoorperikelen zullen veel mensen dan weer wel herkennen en ook die weet Van Baars feilloos te schetsen. Al met al is Vacht! geen dertien in een dozijn roman, maar eentje die je nog lang zal bijblijven.