Ongelooflijk dat dit echt is

Doorbroken taboes.
Dit boek van Lana B geeft mij in eerste instantie het idee dat het allemaal niet waar kan zijn. Dat is het echter wel!
Dat een kind/jongere zoveel ellende kan overkomen is best bizar. Lana neemt je mee vanaf het moment dat ze voor het eerst werd misbruikt door de buurman (ze was toen een jaar of vier, tot het telkens weer tegenkomen van foute mannen die haar ook misbruikten en de vlucht in een sekte. Het is je nauwelijks voor te stellen dat het echt gebeurd is. En wat nog moeilijker voor te stellen is, maar wat je vaker hoort: mensen zagen soms letterlijk wat er gebeurde en deden niets. Lana ondertussen wist vaak niet beter. Pas na jaren kwam ze er achter dat het misbruik niet haar schuld was. Hoe kon ze dat ook weten? Met dit indringende verhaal probeert ze het taboe dat op mishandeling, misbruik en psychische problemen rust, te doorbreken.
Ze vraagt zich in het boek regelmatig af: Is dit normaal? Is dit geloof en liefde? Hoort dit zo? Is dit de wil van God? Ondertussen heeft ze eigenlijk geen andere keuze dan te doen wat anderen haar vragen. Op momenten dat ze ontsnapt aan de diverse foute, gewelddadige mannen leeft ze in voortdurende angst weer gevonden te worden. Die angst is zo erg, dat ze er soms aan denkt terug te gaan; ‘In de sekte word ik verkracht, maar, dat is erger dan de dreiging. Om alles vol te houden heeft ze zichzelf áangeleerd’ te dissociëren: als ze zichzelf van een afstandje ziet, voelt ze niets.
Uiteindelijk komt ze een hulpverlener tegen die aan haar vraag: ’Wat wil jij?’. Dat bleek een openbaring. Ze wist het niet, ze had nooit wat te willen gehad. Deze vraag bleek haar redding te zijn zegt ze zelf.
Na verblijf in Blijf-van-mijn-lijf tehuis en talloze therapieën, al dan niet intern, is Lana uit deze peilloze put geklommen. Een prestatie van wereldformaat. Als je het boek leest, bekruipt je elke keer de gedachte ‘Hoeveel ellende kan iemand tegenkomen en overleven?’ En bij mij als leerkracht komt de vraag telkens op ‘Hadden leraren op school iets kunnen zien?’ ‘Wat als…’
Lana heeft zichzelf inmiddels omringd met een liefdevol gezin en enkele goede vrienden. Ze zet zich met hart en ziel in om anderen dit niet te laten overkomen en de wereld op alle mogelijke manieren een betere plek te laten zijn. Zoals ze zelf zegt ‘ Kijk eens of je iets kan doen voor een medemens. Het hoeft niets te kosten.’
Ik zou iedereen dit schrijnende (denkt de lading bij lange na niet) echt gebeurde verhaal aanraden. Om je ogen te openen. Je wakker te schudden. En te zorgen dat je nooit zal wegkijken als een kind of jongere misbruikt of mishandeld wordt.
Lana Bergman, auteur Doorbroken taboes. ‘Ik heb er heel lang over nagedacht of ik wel zo open moest zijn in dit boek. Maar toen dacht ik: ik wilde dat ik dit geweten had, voordat ik dit allemaal meegemaakt en verwerkt had. Dat ik geweten had dat ik niet de enige was.’ (p89)