Een boek dat gelezen moet worden!

Onzichtbaar
Als je ergens leest dat er jaarlijks 119.000 opgroeien in onveiligheid, kun je makkelijk schuilen achter dit eufemisme. Als je een boek leest als het boek van Angelique Rijk, zal je dat niet lukken. Het geeft een gezicht aan de kinderen, vaker nog meisjes dan jongens, die seksueel misbruikt worden, al vanaf jonge leeftijd. Angelique schetst in zeer realistische bewoordingen hoe het is voor een klein kind en later voor een tiener, misbruikt te worden door haar opa.
Het is een boek met een heftig verhaal en zeker het eerste stuk zorgt ervoor dat je een huiveringwekkend goed beeld krijgt van de gevoelens en gedachten van een kind dat slachtoffer wordt van iets dat geen kind zou moeten overkomen. Angelique blijkt een sterk kind en later een sterke vrouw te zijn, die in staat is om te kijken zonder wrok. Ze haat haar opa niet. Het is uiteindelijk een zielige man.
Wat ik wel wist uit studieboeken, maar nu hier terugzie ‘in het echt’ is dat wij omstanders, buren, familieleden, collega’s en niet te vergeten leraren, ziende blind lijken. ‘Ik werd een kei in onzichtbaar zijn. Mijn leerkrachten op de lagere school hebben tegen mijn ouders gezegd dat ze vaak niet eens in de gaten hadden dat ik ook nog in de klas zat.’ Angeliques verdedigingsmechanisme, haar overlevingsstrategie was onzichtbaar worden en hopen dat haar misbruiker en later de wereld haar niet opmerkten. Terugkijkend op het kleine meisje van toen zegt ze terecht ’Als ik naar dit meisje kijk, voel ik me boos, boos op de leerkrachten. Ze hadden me moeten vragen wat er was, een gesprek met me aan moeten gaan en vol moeten houden. Ook als ik niet direct iets zou zeggen. Ze hadden me juist aandachtmoeten geven, zorgen dat ik vertrouwen kreeg en woorden zou kunnen geven aan wat er gebeurde.’ Iets wat ik ondertussen al talloze malen hoorde van kinderen die misbruik of mishandeling overkwam.
Angelique beschrijft in haar boek dat je in één adem uitleest, hoe haar verder leven verloopt, met als rode draad telkens weer de schade van toen die opduikt: het niet geloven in zichzelf, denken dat ze niets is, laat staan iets waard is, terwijl uit alles blijkt dat ze een positief, liefdevol en krachtig mens is geworden. Ondanks alles.
Ik heb de woorden nog niet voor haar verhaal, maar wel de gevoelens die het oproept: ongeloof dat mensen dit kinderen aandoen, spijt dat we als omstanders blijkbaar veel niet zien of wegwuiven, want ongemakkelijk. Maar ook vastberadenheid om haar verhaal te koppelen aan de noodzaak met kinderen te praten over wat hen helaas kan overkomen. Om aan hen te vertellen wat niet normaal is en te vertellen zij geen schuld hebben. Nooit! Ook al voelen ze dat zelf wel zo.
Ik zou boeken als deze verplicht willen stellen in lerarenopleidingen. Het geeft de kille cijfers een gezicht. Er zitten kinderen achter die cijfers, kinderen van vlees en bloed. Eenzaam en vaak door iedereen verlaten.
Angelique, ik dank je oprecht dat jij de moed, de kracht en kunde hebt om jouw verhaal te delen. Als dank daarvoor wil ik de afbeelding hieronder toevoegen.

Anton Horeweg, leerkracht (MSEN), auteur van dit is een verschrikkelijk boek met een gouden boodschap.