Prachtig verhaal in een bijzondere historische context!

Al weer enige tijd geleden gelezen (2010) maar herinner me het als een prachtige historische roman waarin een invoelbare zoon-vader dramatiek wordt beschreven. Tijd om het nog eens te herlezen… ik dacht eraan, na het recent lezen van de roman “Gloed” van Sándor Márai, dat overigens een heel andere thematiek en stijl heeft, maar toch, zou je niet “vriendschap” (als gunst, als onvoorwaardelijke liefde) wensen tussen elk kind en ouder ? Onlangs herlezen, oktober ‘25, boeiende scènes, humor naast tragiek, mooi verhaal in begin 20e eeuw. De relatie vader zoon lijkt me toch meer een element en minder de hoofdzaak. De hoofdpersoon is Otto, waarvan langzaam duidelijker wordt hoe hij door opvoeding van zijn vader en moeder geworden is tot wie hij is, en welke overtuigingen hij over zich zelf heeft aangenomen (ervaring van “de paling kuil” in zijn jeugd o.a.). En ook zijn zoon Willie, die weer geworden is (naast zijn eigen aard) tot wie hij is door weer zijn opvoeding van moeder en vader, zoekend naar liefde die hem ontbrak. Kern schijnt mij te zijn de wijze waarop Otto denkt, zijn gevormde overtuigingen en waarden, de gedachten en dus gedrag die hij kiest in situatie. Otto komt langzaam tot inzicht in hoe andere mensen om hem heen in elkaar zitten en met elkaar of met dieren omgaan. Is het niet een persoonlijk en psychologisch familiedrama, met noëtische vraagstukken?