Een roman die dagenlang in je hoofd blijft hangen

Valère Gijbels' tweede roman, En toen kwam Elise, heb ik met veel genoegen gelezen.

Gijbels is een geboren verteller die weet hoe een verhaal opgebouwd moet worden en hoe hij er de spanning in moet houden.En dat tot op de allerlaatste twee pagina's!
Hij slaagt er bovendien in de personages, Clément en Elise, psychologisch uit te tekenen tot mensen van vlees en bloed. Waar nodig zelfs vlees, bloed en ... sperma. Het wordt evenwel nergens aanstootgevend, maar met veel (mede)menselijk begrip beschreven.
Hij snijdt diverse hedendaagse problemen aan op een onderzoekende manier en zonder eigenwijsheid. Het is aan de lezer om zijn conclusies te trekken over de relatie man-vrouw, de al dan niet vermeende maatschappelijke en relationele dominantie van de man (Elise versus Clément/ Elise versus Vincent/ Elise versus Olaf), wat het betekent een echte man te zijn (Clément versus Olaf) en een samenleving die beheerst wordt door gewelddadige machtsgeilheid.

Met korte zinnen en in 113 kleine hoofdstukken roept hij een grimmig toekomstbeeld op. Daar zijn het zich herstellende vertrouwen tussen Elise en Clément en later ook tussen Clément en zijn kinderen, alsook de figuur van de klinisch psycholoog Carl lichtpunten in.
Een schitterende vondst zijn de reflecterende en ontwapenende reacties van de hond Magnus die de menselijke komedie met zijn ogen maar vooral met zijn neus, weliswaar met enige afstandelijkheid, maar met medeleven en loyaliteit waarneemt. Magnus die zich tot de allerlaatste bladzijde over het menselijke tekort blijft ontfermen. Magnus ... de grote!

En toen kwam Elise is een roman die door zijn directheid, zijn maatschappelijke betrokkenheid en zijn pretentieloosheid in mijn hoofd blijft hangen.