Tja, Lolita

Tja, Lolita. De roemruchte klassieker. Ik hoopte op een bijzondere leeservaring, en dat werd het, maar niet op de beoogde wijze. Dat lag vooral aan de schrijfstijl, die hooghartig en pretentieus genoemd mag worden. Ik ergerde me aan het veelvuldig gebruik van 'dure' woorden, Franse zinnen en allerlei allusies die voor een niet-boekenwurm abracadabra zijn, en daardoor voortdurend afleiden van het (op zichzelf) interessante verhaal. Het spelen met taal, zoals de schrijver doet, is lovenswaardig, maar werkt in dit geval averechts. Misschien ligt het aan mezelf en mis ik de culturele bagage om het boek op waarde te kunnen schatten.