Schildpadmeisje

Na Briefjes voor Pelle en We moeten je iets vertellen had ik mijn zakdoekjes al klaargelegd – ook dit verhaal raakte mij meteen. De dertienjarige Elvis – of Vis, zoals ze wordt genoemd – sluit je direct in je hart. Haar thuissituatie is verre van makkelijk: een moeder die te veel drinkt en haar frustraties op haar afreageert.

Gelukkig heeft Vis haar geheime plekje in het bos: een oude caravan waar ze tot rust komt en haar vondsten van straat bewaart. Wanneer ze een schildpad bij het grofvuil ontdekt, neemt ze hem zonder aarzelen mee naar huis.

Dan verschijnt Sid, de nieuwe buurjongen. Een beetje vreemd, maar vooral heel leuk – alles wat Vis niet is: open, spontaan en vol energie. Langzaam kruipt ze uit haar schulp. En als haar moeder weer diep in de drank zit, neemt Vis een moedige beslissing die alles verandert.

En ja, die zakdoekjes had ik aan het eind echt nodig.
Helaas zijn er meer kinderen zoals Vis. Hopelijk hebben ook zij lieve mensen om zich heen – zoals de oude buurman en Sid, met hun warmte en onvoorwaardelijke vriendschap.