De Hoogstapelaar

‘De Hoogstapelaar’ van Wessel te Gussinklo is een bijzondere ervaring om te lezen. Het is intrigerend om te lezen hoe de hoofdpersoon van het verhaal dweept met existentialistische filosofen, terwijl hij zelf op zoek is naar zichzelf. Trefzeker zet de auteur de kloof neer tussen de zelfverzekerde verschijning van Ewout Meyster en de innerlijke strijd die er in de jongen omgaat. Voor mijn gevoel vormt ‘De Hoogstapelaar’ samen met ‘De Avonden’ van Gerard Reve een tweeluik over eenzaamheid. Af en toe doet de manier waarop het verhaal geschreven is denken aan de schrijfstijl van Thomas Mann. Er gebeurt niet veel, maar toch heeft het verhaal een boodschap voor de geduldige lezer.