Geniale uitwerking van een bijzondere familiegeschiedenis

Maandag was de bespreking van De Bijensteek van Paul Murray in onze leesclub.
Een lijvig familie-epos van 800+pagina's waarin we meekijken hoe "het leven en de wereld uit elkaar valt". Wanneer is alles nou werkelijk begonnen? Waar is de kiem gelegd, dat het zover heeft moeten komen?

Een uitdagend boek qua (deels ontbreken van enige) schrijfstijl: namelijk hele hoofdstukken zonder interpunctie. Als taalpurist vond ik het in eerste instantie irritant en lastig lezen. Maar ik kon me eroverheen zetten en ik vond het passend bij het personage Imelda.

Een leesclubgenootje gaf aan dat het zo ook altijd in haar hoofd gaat. Zinnen en woorden die allemaal vechten om tegelijk uit de mond te komen, waardoor soms zinnen afgebroken worden zonder einde of punten of komma's. Hoe geniaal is dat dan weergegeven voor het personage Imelda!?

Zelf heb ik genoten van het boek en vond het origineel in het gebruik van stijl en perspectief. Doordat het veelal in de tweede persoon was geschreven voelde het werkelijk alsof je in het hoofd van de personages zat.

PJ was mijn eerste anker, door hoe intelligent en dromerig hij schreef. Maar Dickies teksten waren mijn favoriet, hoe welbespraakt hij was zonder arrogant te zijn. Wat zou ik die jongen graag willen helpen, hoe hij de lasten van de hele wereld draagt.

Mijn eigen mening was dus 5 sterren.⭐⭐⭐⭐⭐

Maar helaas, we zaten niet allemaal op dezelfde lijn:-) Anderen vonden het toch te plat, langdradig en te moeizaam om doorheen te komen.

Een boek met uitdagingen, diepere lagen en ontzettend mooie ontwikkelingen van de karakters. Ga jij de uitdaging aan?