Hafiz kan mij niet echt bekoren

Verzen uit het boek van de ziel, Hafiz.

De omslag van het boek is veelbelovend. Klassiek en verfijnd, zoals je mag verwachten bij het verzamelde werk van een 14e eeuwse dichter. De tekst op de achterkant nodigt uit om het boek meteen open te slaan. Daar vind je al snel een tongstrelend voorproefje over de pijn van verlies. De nieuwsgierigheid van de lezer wordt nog verder opgebouwd in het sprankelende voorwoord. En daarna volgen dan eindelijk de gedichten, 59 stuks. Maar wat een ontgoocheling! Dit zijn geen ervaringen van een diepvoelende ziel maar van een chronische alcoholist. De vertaler; Wali van der Zwan belooft de lezer in zijn voorwoord dat de liefde zal uitstijgen boven de wijn en de taveerne. Mijn impressie is echter dat Hafiz’s muze vooral de wijn betrof.
Zijn woorden klotsen zonder ritme tegen de bar. Om zichzelf in de laatste alinea te sussen en te overtuigen van zijn poëtische gelijk. Vertwijfeld herlees ik het boek . Echter ook de tweede keer blijft er een wrange nasmaak over. Wil je iets goeds lezen van een tijdganger; kies dan voor Rumi.