Zoveel herkenning!

Soedah, laat maar kocht ik nadat ik de schrijfster had horen spreken tijdens de herdenking van de Japanse Vrouwen- en jongenskampen op Bronbeek. Zoveel herkende ik in haar verhaal, dat ik nauwelijks aan dit boek durfde te beginnen. Ik ben heel blij dat ik het toch heb gedaan. Het verzamelen, alles onderhuids communiceren, het verlangen van de vader naar een land wat niet meer bestaat. Ongelooflijk herkenbaar. En pijnlijk, zo pijnlijk. Dat rapport, wat hierin ter sprake komt, waarom weten niet meer mensen hier vanaf? Het verklaart zoveel van wat ik vroeger voelde. Ik maakte me steeds bozer tijdens het lezen, en pas tegen het einde begreep ik dat het verhaal me bij de lurven had gegrepen en niet meer los had gelaten tot de laatste bladzijde. Het verhaal is grotendeels autobiografisch begrijp ik, dat maakt het des te knapper dat het zo is opgeschreven dat je er helemaal in wordt meegesleurd, en dat het schrijnend is maar óók nog liefdevol. Juist ook over de moeder, omdat je als lezer begrijpt waar haar gedrag vandaan komt. Een aanrader, niet alleen voor wie meer wil weten over de Nederlands-Indische geschiedenis, maar ook voor liefhebbers van aangrijpend en vlot beschreven complexe familiedynamieken.