Prachtig en aangrijpend

Na het lezen van Soedah, laat maar was ik erg benieuwd naar deze roman. Hierin gaat de schrijfster terug in haar ‘vrouwenlijn’, tot begin twintigste eeuw in Nederlands-Indië. Dat heeft ze ongelofelijk knap gedaan: ik rook de geuren, zag de kleuren en waande me even ‘daar’. De strijd die de drie vrouwen leveren – die alle drie hun eigen deel hebben in dit boek –, in eerste instantie buiten het kamp, daarna in het Japanse interneringskamp en tot slot in Nederland is pijnlijk aangrijpend geschreven. Zoveel herkenning vanuit mijn eigen familie, de half vertelde verhalen, maar ook de koppige overlevingsdrang van de moeders, waarbij ze soms vergaten een lieve moeder te zijn. Ik weet niet of dit boek nu meer gaat over de kracht van vrouwen, of over Nederlands-Indische geschiedenis; misschien wel allebei. Hoe dan ook, ik was al gegrepen door Soedah, laat maar, maar de schrijfster heeft er nog een tandje bijgedraaid in Waar wij altijd geweest zijn. Het pakt je vast en laat je niet meer los. Prachtig geschreven en nog dagenlang na lezing stof tot nadenken.