Wereld Zonder Water

Geeft Hunger Games en Divergent vibes af.

Ik had eerlijk gezegd hoge verwachtingen van dit boek. Omdat de titel mij ontzettend aansprak. Eindelijk eens iets anders dacht ik.
Normaal gesproken lees ik alleen maar YA Fantasy boeken ( Engels & Nederlands) maar dit keer wilde ik iets anders proberen. Daarom waagde ik me dit keer aan een Dystopisch verhaal.

Helaas viel het me erg tegen, over de titel wordt eigenlijk weinig verteld. De wereld is opgedroogd en in een woestenij veranderd, met op enkele plekken waar nog water te vinden is, is dit dus erg schaars. Punt. Meer wordt er niet over verteld. Dit vond ik erg jammer. Verder wordt er in het verhaal nog maar een enkele keer genoemd dat het water zout smaakt waar ze zich mee wassen en het echt water is het nieuwe Goud in de samenleving.
In het verhaal is de enige stad met nog echt drinkwater, hoe ironisch ook, genaamd Atlantis. Dit is waar onze hoofdpersoon een redelijk zorgeloos bestaan leeft, totdat ze een IQ test moet ondergaan, zoals alle 18 jarige meisjes, die zich moeten bewijzen door de test te ondergaan.

De wereld waarin onze hoofdpersoon leeft kun je vergelijken met de middenstanders klasse van de Hunger Games of de wereld van Divergent, zelf denk ik meer het tweede.

Verder stoorde ik me ontzettend aan de hoofdpersoon zelf, Nimue, een 18 jarige meid. (ook dit vond ik een beetje moeilijke, omdat ik geen idee hoe je deze naam uitspreekt, terwijl alle bij personages 'normale' namen hebben zoals Zoë en Helena etc.)

Ze is een eigenzinnig meisje met een duidelijke mening, maar kon in mijn optiek ook erg kil, afstandelijk en koud overkomen. Ik weet het niet, het las gewoon niet plezierig. Verder vond ik het bijzonder dat, in het begin je niets weet over haar geaardheid en opeens heeft ze alleen maar gevoelens voor een andere meisje ( iemand die iets ouder is dan zij) de achterkant van het boek gaf dit ook niet prijs, had ik dit geweten, dan had ik me hierop kunnen instellen/ voorbereiden, nu sloeg het gewoon in als een bom bij een van de eerste 10 hoofdstukken. Het ene hoofdstuk weet je niks, het andere moment heeft ze al ontdekt dat ze als het ware lesbisch is. (Dit had een opbouw mogen hebben.)
Ik ben absoluut geen schrijver, maar als lezer is het vreemd om opeens uit het niets hiermee geconfronteerd te worden.

Het boek had in het begin een goede, maar trage opbouw, terwijl de tweede helft van het boek, je door de tijd heen vliegt, dit was toch wel een groot contrast met de rest, alsof de schrijver het snel heeft willen afronden, je vliegt van het ene in het andere. Traag en langzaam vindt ik erger, maar dit boek was het helaas niet voor mij.