Het Walvistheater

Het Walvis Theater gaat over 3 kinderen van één familie, de Seagrave kinderen- Cristabel, Florence en Digby die in Engeland wonen, in een plaats genaamd Dorset. In de eerste helft van het boek lees je over de kinderen als ze tussen de 4/5 en 13 jaar oud zijn, het speelt zich ook af na de eerste decadente jaren na de Eerste Wereldoorlog.

In het verhaal worden de kinderen verwaarloosd door hun ouders en geïsoleerd van de buitenwereld vertrouwen de drie alleen op elkaar en genieten ze van hun gezamenlijke avonturen. Vooral Cristabel wordt erg verwaarloost. Zij weet dit, maar gaat er op een bijzondere manier mee om. Je leeft echt met het meisje mee. Als er op het nabijgelegen strand een walvis aanspoelt, vormt dit voor de kinderen een spannend spel. Met de botten van de walvis bouwen de drie een theater waarin ze al hun fantasieën kunnen uitleven. (Vooral omdat hun ouders het maar onzin vinden wat ze doen) Later, veranderd dit in een echt theater, waar ze, als de kinderen tussen de 19 en 25 jaar oud zijn, toneelstukken opvoeren.

Cristabel blijkt een talent te hebben en haar stiefmoeder neemt haar ideeën over.

Als de kinderen jong volwassen zijn, speelt er ook een aantal keren mentale mishandeling in voor, de stiefmoeder heeft het dan gemunt op de tweede dochter, Florence, omdat ze als kind al een mollig gezichtje had en dus later een gezette jonge vrouw is. Alleen Digby is het favoriete kind, terwijl hij juist dol is op zijn zussen en dit ook uitdraagt. Wanneer je dus over de kinderen leest, lees je wat een echte band die drie hebben en je gaat van ze houden.

Tussen de jaren door gebeuren er nog een aantal dingen die het leven van de kinderen compleet veranderen, negatief en positief.

Dit boek is in het begin erg lang van stof, te veel beschreven details, terwijl het tweede deel van het verhaal erg vlot gaat, er gebeurd meer.

Ik geef dit boek 4 sterren, omdat ikzelf me aardig gestoord heb aan alle intriges, zowel tussen hofhouding als familie. Dit had van mij wel wat minder gemogen. Ook had ik liever gehad dat het eerste helft van het boek wat vlotter was geschreven.