Meesterlijk

Tonke Dragt beschrijft een zeer wonderlijke wereld in De Torens van Februari. De beleving van Tim (of Tom) staat centraal, terwijl hij probeert het mysterie te ontrafelen. Er wordt geleidelijk steeds meer duidelijk over zijn situatie. Stukje bij beetje ontdekt hij meer, al schrijvend in een dagboek. Het opschrijven van elke gebeurtenis speelt een belangrijke rol in het verhaal. Want 'wat opgeschreven is, gaat nooit verloren. Zelfs niet als je het zelf niet meer weet'. De verwarring van Tom is goed voelbaar. Mijn favoriete opmerking in dit boek: de langharige, roodbruine hond is volgens Tom het enige wezen zonder bijbedoelingen...