een filosofische avonturenroman

Einde negentiende eeuw. De Vlaamse broers Corylus en Ysbrant, IJslandvaarders, overleven als enigen een schipbreuk en stranden op een eiland dat bevolkt is door eerdere schipbreukelingen en hun nakomelingen. Van het eiland afraken lijkt onmogelijk. Na een grote storm zijn alle bomen verdwenen, er is geen hout voorhanden om schepen te bouwen. De eilanders hebben zich aangepast en blijven zich aanpassen aan de elementen en, omdat het moet, aan elkaar. Toch blijft de negentienjarige Ellie geloven in een ontsnapping. Zeker als ze een bondgenoot vindt.

De Berenrug nodigt uit tot nadenken. Over simpele dingen als vuur maken en voedsel zoeken, over een plek vinden in een gemeenschap waar je niet voor hebt gekozen, over ingewikkelde keuzes als het op overleven aankomt. Net als in het echte leven heeft niemand het gemakkelijk, maakt iedereen fouten, blijft niemand onschuldig.

Dimitri Bontenakel hanteert een indrukwekkend register om het leven op het ruwe eiland te beschrijven. Je voelt als het ware het koude water rond je enkels, het zout op je armen, de wind in je haren. Je bouwt mee aan een schip en leert al doende de scheepstermen.

De filosofische benadering en de rijke woordenschat zijn zodanig in het verhaal ingeslepen dat je ongemerkt heel wat meekrijgt tijdens het lezen. De Berenrug, dat eiland en zijn bewoners, vergeet je niet licht.