Wat kan verdriet soms toch mooi zijn

"Ze had ervoor gekozen om zonder afscheid bij ons weg te gaan. De kans om haar gelukkig te maken, om haar te laten blijven, had ze niet eens gegegeven. Ze was gewoon gegaan." ~ p16.

Knap als een verhaal je op de laatste pagina toch nog spontaan een traan weet te ontloken! Ik moest de brok echt even weg slikken en heb nog 10 minuten even voor me uit zitten staren na het lezen van de laatste bladzijde. Wat kan verdriet soms toch mooi zijn.

"Ik zou mam nooit meer zien, zou nooit meer met haar praten, nooit meer een gesprek met haar hebben waar ik altijd van droomde op het moment dat ze eindelijk weer eens gelukkig was." ~ p21.

Duw me weg, houd me vast vertelt het verhaal van de 17-jarige Ruby, wiens leven behoorlijk op z'n kop komt te staan wanneer haar moeder zelfmoord pleegt. Haar vader grijpt naar de drank en ze voelt zich verplicht de zorg voor haar jongere broertje op zich te nemen. En dat alles zonder een traan te laten. Wanneer ze Byron ontmoet is ze direct van hem onder de indruk. Maar veel laat de jongen, die duidelijk zijn eigen problemen heeft, niet los. Mag ze hem vast houden, of duwt hij haar uiteindelijk weg?
Het was qua cover sowieso al liefde op het eerste gezicht! Zonder te veel weg te geven van het verhaal trekt de cover al enorm aan. Gelukkig stelde de binnenkant ook absoluut niet teleur. Een boek dat leest zoals het leven is, niet alles is rooskleurig of enorm spannend en toch hoop je net als in het echte leven op een mooi einde. Dat zijn mij voor de fijnste boeken om tussendoor te lezen, om even alles om je heen te vergeten en gewoon te zijn in het verhaal. Wat mij betreft had hij nog wel 100 bladzijdes mogen duren... en het verhaal geeft ook zeker de ruimte voor die extra pagina's.

"Waarom was hij in hemelsnaam uitgerekend naar Donny Vake gekomen en hoelang was hij nu precies van plan te blijven? En het aller belangrijkste... Waar had hij zonet aan gedacht waardoor hij zo verdrietig had geleken?" ~ p88.

Omdat ik nog ruimte zie voor groei, hou ik het op 4 sterren, maar de basis is er absoluut al en het voelt meer als een 'gewoon goed'. Niet alle boeken hoeven te knallen om je te kunnen raken, soms kan iets juist klein en mooi zijn. Dit is zoiets kleins, wat je als lezer gewoon moet koesteren...