Hoe ver wil je gaan voor onafhankelijkheid?

“De rebellen worden bij zonsopgang geëxecuteerd, maar hun kameraden zijn al uit op wraak.” Met deze woorden wordt de rode draad van het verhaal uitgelegd. De betekenis van deze zin wordt in de eerste paar hoofdstukken al direct duidelijk waardoor je meteen mee bent met het verhaal.
Als iemand die niet vaak leest ging ik op zoek naar een boek dat vlot las en ook geen typische spionageroman was met een stereotiepe detective die alles oplost alsof het niks is. Uiteindelijk kwam ik uit bij ‘De weigeraar’ van Ian Mcguire. Zeker geen klassieke detective want het hoofdpersonage worstelt met een drankprobleem en met de dood van zijn vrouw en kind, hierdoor beleeft hij ook een interne strijd met zijn gedachten. Ian Mcguire is ook een redelijk nieuwe naam in de Engelse schrijfwereld. De weigeraar is nog maar zijn 4de boek en zijn vorige boek ‘het noordwater’ behaalde in 2016 zelfs de top tien van beste boeken in de New York Times. De stijl van dit boek is ook zeer aantrekkelijk voor de lezer omdat je het verhaal van allemaal verschillende perspectieven krijgt te zien en zo toch altijd het verhaal op verschillende manieren kan interpreteren. Je ziet het verhaal langs de kant van de Ierse nationalisten en eveneens langs de kant van de Britse politiedienst.

Het hoofdpersonage in het boek is James O’Connor. Hij is een Ierse hoofdagent die is weggestuurd uit zijn politiekantoor in Dublin wegens drankverslaving en depressie. Hij krijgt nu zijn laatste kans in Manchester waar hem een zeer moeilijke missie te wachten staat. Hij moet namelijk de Fenians een groep van Iers nationalisten tegenhouden want zij terroriseren de stad en hebben zelfs iemand uit Amerika gehaald voor een volgende aanslag. Stephen Doyle, een Ierse veteraan van de Amerikaanse burgeroorlog, heeft maar één doel en dat is de Fenians helpen om zo Ierland van de Engelse heerschappij te verlossen.
Het verhaal vindt plaats in het industriële Manchester in de 18de eeuw en door deze grimmige setting heb je altijd het gevoel dat er iets kan gebeuren. Het boek begint met een heel belangrijke gebeurtenis, met name 3 Fenians worden opgehangen. O’Connor staat niet achter deze beslissing. Hij denkt dat geweld de Fenians verder zal motiveren en dat is wel degelijk wat er gebeurt. In hun volgende aanslag vermoorden ze de informant van O’Connor waardoor deze plots zonder informatie valt van verder geweld en aanslagen. Dan gebeurt er iets heel toevallig in het verhaal welk volgens mij totaal niet realistisch is. Sullivan, de neef van O’Connor, komt zijn geluk beproeven in Manchester en staat ineens voor de deur van O’Connor. Hij is een bankbediende die heel wat schulden heeft en is moeten vluchten uit Amerika. Toevallig zat hij samen met Doyle op de boot en moet hem nog geld van een pokerwedstrijd. Sullivan wordt de nieuwe informant en sluit zich aan bij de Fenians. Opnieuw, ik vind dit een heel onrealistisch element in het boek. Hoe kan iemand nu van bankbediende naar spion gaan in enkele dagentijd? Nadat Sullivan zich infiltreert begint het boek pas echt en volgen de belangrijke gebeurtenissen zich snel op. Je krijgt meer achtergrondinformatie over de antagonist en protagonist van het verhaal. Door deze informatie is het veel makkelijker je in te leven in het boek en ook de denkwijzen van de personages te begrijpen. Aan het einde van het boek krijg je ook sympathie voor beide personages omdat het verhaal een werkelijke rollercoaster van ups en downs is.

Het boek is zeker een aanrader maar je moet er wel rekening met houden dat de opbouw van spanning wat traag loopt. Maar eens je voorbij die opbouw bent volgt alles zichzelf zeer snel op. Het boek bevat ook een aantal elementen die je niet meteen verwacht van een spionroman. Zo is er in dit boek veel sprake van verslaving maar ook romantiek en depressie wisselen elkaar af.