Amaai!

Eigenlijk ben ik geen echte lezer. Ik kijk en luister.
Verhelst woont in mijn stad, die lees ik dus wel.
Ik begon eraan met weinig zin, werd toch meegesleept.
2084, het klinkt ver weg. Ik ben nu zestig. Weinig kans dat ik dan nog leef, maar mijn kinderen en eventuele kleinkinderen kunnen dan wel nog leven. Vreselijk!
2084 is helder geschreven, de wereld ontvouwt zich langzaam, in al zijn kille rechtsheid. Je krijgt een maatschappij geserveerd zoals die zal zijn als Trump navolging vindt. Te mijden.
Het hoofdpersonage is Tiberius Volkers, een wat oudere man. Hij heeft een spel in elkaar gestoken dat de verschillende (strikt gescheiden) districten moet samenbrengen, een beetje zoals in de Hongerspelen. Dat lukt hem, en ook niet, want in het geniep wordt hij gedwarsboomd. Het verhaal wil ik niet verklappen. Alleen nog dit: mensen blijven mensen, en daar worden ze zwaar voor gestraft.
Ik had een beetje hetzelfde gevoel als bij Dave Eggers: ik wilde dit eigenlijk niet lezen (te confronterend), maar ik kon ook niet stoppen. Ik wilde absoluut weten of Tiberius de zaken kon keren.
Kan hij dat?
Lezen, dan weet je het!