Doorbijten en ook prachtig

Als fervent McEwan-lezer keek ik naar dit boek uit. Maar het was wel werken. De ik-figuur -althans van een groot deel van het boek- zoekt naar een gedicht dat 100 jaar eerder is geschreven. We blikken dus vooruit op een toekomst na de Ontwrichting en vele overstromingen. Het leven op dat moment komt natuurlijk wel aan bod, maar in mijn ogen niet diepgaand. Dit deel van het boek gaat voor een groot deel over literatuur en het willen vinden van het gedicht en beide thema’s boeiden mij niet echt. In het laatste deel van het boek kwam de McEwan naar voren die ik heerlijk vind om te lezen. Vanuit een andere ik-figuur zijn we dan weer 100 jaar terug in de tijd en schrijft hij toe naar de betekenis en de vindplaats van het verdwenen gedicht. Prachtig!