Heftig en ontroerend

De honderd jaar van Lenni & Margot van Marianne Cronin. ⭐️⭐️⭐️⭐️ Het leven is kort, veel te kort! Zeker voor de 17-jarige Lenni. Ze is terminaal. Zelf zegt ze hierover: "als mensen het over 'terminaal' hebben moet ik aan de terminal van de luchthaven denken. Ik stel me een brede incheckbalie voor met een hoog plafond en glazen wanden, waar medewerkers in dezelfde uniformen klaarstaan om mijn naam en vluchtgegevens te noteren.......ik moet mezelf daar wegrukken en me realiseren dat zo'n 'terminal' niet voor mij is weggelegd." Lenni verblijft op de afdeling palliatieve zorg van het ziekenhuis. Met haar leeftijdsgenoten heeft ze geen klik. Ze gaat naar de ziekenhuiskapel om God te leren kennen, maar eigenlijk om gewoon even weg te zijn. Daar ontmoet ze Father Arthur en met hem bespreekt ze haar levensvragen en angsten. Ze vraagt of ze naar het kunstlokaal mag met de ouderen. Daar ontmoet ze de 83-jarige Margot. Samen zijn ze honderd! Ze bedenken een plan. Ze willen honderd schilderijen maken over hun leven. Tijdens het schilderen vettellen ze hun verhalen aan elkaar. Dit zorgt voor mooie, verdrietige maar ook heftige thema's. Door de korte hoofdstukken duurt het even voordat je goed in het verhaal zit. Maar gaandeweg komt er meer diepgang en wordt het een prachtig ontroerend verhaal!