Non-fictie kan ook leuk zijn

Ik lees bijna nooit non-fictie, maar dit smaakte naar meer.
De schrijver schrijft over het algemeen begrijpelijk. Het zijn goede voorbeelden, en er zit veel humor in het boek. Natuurlijk zijn er ook mindere punten: Frans de Waal zegt ergens, dat hij niet zal spreken over zaken die in het dierenrijk niet voorkomen. Maar een paar bladzijden later heeft hij het over zwangerschapsverlof en vrouwen in het onderwijs. Verder ben ik het niet eens met Frans' stelling dat er veel meer mannelijke dan vrouwelijke autisten zijn: de laatste jaren hoor ik, dat vrouwelijke autisten veel minder worden herkend.
Frans is een witte man van 70+. Het goede nieuws is, dat hij dat ook weet en daarom veel vrouwen zijn werk in wording heeft laten lezen. Wat ik pas echt goed vind is, dat hij ook het boek heeft laten lezen door twee jongeren.