Lang leve de leesclub

Sinds september 2025 zit ik op een leesclub. Daar lezen we literatuur, iets wat ik meestal niet lees.
Zonder deze leesclub zou ik Lessons van Ian McEwan compleeet gemist hebben.
Ik vind het een geweldig boek.
Wat het eerste opvalt is het taalgebruik. Vrij vooraan in het boek beschrijft de schrijver wat Roland, de hoofdpersoon, ziet in een Londense straat. Maar hij ziet niet die straat, hij ziet alles wat hij mist. Het heeft niet dit van Tripoli, niet dat, niet ... En dat allemaal in zulke geweldige bewoordingen.
Gelukkig is het verhaal, in al zijn heen en weer springen en vertellingen, ook goed.
Er is ook geschiedenis die ik zelf meegemaakt heb: de Cubacrisis niet, die moest me later worden uitgelegd, ik was toen iets van vier jaar oud; wel Tsjernobyl, mijn vriend en ik liepen toen net buiten op een wandelvakantie, de val van de muur in Berlijn, mijn vriend en ik zaten huilend van vreugde voor de televisie. Over Corona wil ik niet praten, dat is nog steeds te dichtbij. Maar het was allemaal heel bekend.
Ik vond het Engels wel moeilijk. Toen ik op de leesclub kwam om over het boek te praten, had ik maar net de helft gelezen, waarvan de laatste 100 pagina's in het Nederlands (Lessen). Ik kwam tot gemiddeld 30, later 40 bladzijden op één dag.
En ja, ik mocht het boek in het Nederlands lezen, daar hadden we ook voor gekozen, maar ik vind het fijn om een boek in de oorspronkelijke taal te lezen.
De vertaling is ook geweldig, vaak wat ouderwets, wat goed bij deze roman past, 'druistig' bijvoorbeeld, geweldig woord.