Vermakelijk, beetje wicked en duister.

Het was even wennen, al die perspectiefwisselingen van de alwetende verteller. Maar als je eenmaal daar doorheen bent, ontvouwt zich een vermakelijk verhaal waarin niemand ‘goed’ is, en niemand ‘slecht’ in een wereld die net even anders is dan die van ons. Elementen van de moderne wereld weven zich naadloos door middeleeuwse kenmerken. Het verhaal leest vlot weg, wat voor een notoir langzame lezer als ik een verademing is. Maar wat een ongevoelig, immoreel, stel, zeg! Het lot van anderen? Ach. Hun eigen lot? Evenzeer ach! Gelukkig is de toon licht genoeg, waardoor dit duistere sprookje tot leven komt. Je probeert jezelf een beeld te vormen van deze wezens, tot je opeens leest: kakkerlakken bij de omschrijving van de elfjes. Dat was een eye opener! Ik bedoel maar.
Korte samenvatting: Een mensenmeisje genaamd Hannah vangt een mooie vlinder: de Schemerling, die Meh met haar vleugelslag draaiende houdt. Deze wordt haar echter snel ontnomen. Gevolg is dat de wereld niet meer draait en de ene helft in het duister is gehuld en de andere in het zonlicht. Een aantal wezens, waaronder een paar elfjes en een hersenspinner (die mij verdacht veel aan vampiers doen denken) beseft gaandeweg dat de wereld zo niet kan overleven. Maar wie heeft de vlinder en waar is die? Allen die het duister ontvluchten zoeken hun heil in de legendarische oasestad Remini, waar het water altijd vloeit. Ook daar, waar schijnbaar de zonnegod woont, zijn het de onderklassen die de boel draaiende houden. Uiteindelijk is niets wat het lijkt en komt het tot een grote uitbarsting met als inzet de Schemerling en het voortbestaan van Meh.
Al met al een onderhoudend boek dat ik steeds weer oppakte. Een kanttekening: te veel zinnen hebben constructies als begon te, om te, enzovoort. Het oogt afstandelijk. Toch kijk ik uit naar een eventueel vervolg.