Werkelijkheid mooier dan het boek

(Origineel van http://deracefietser.nl/peter-sagan-my-world-lezen/)

'Met honderd wielrenners aan de start zijn er honderd verhalen te vertellen aan op de finishlijn. Mijn verhaal gaat over het dragen van de regenboogtrui voor drie jaar op rij. Ik ben de enige met dit verhaal.'

Deze zinnen zijn een vrije vertaling van waar het autobiografische boek van Peter Sagan over gaat. In bijna 300 pagina's vertelt de excentrieke Slowaak over het behalen van zijn drie opeenvolgende wereldtitels wielrennen. Met veel uitstapjes naar ludieke verhalen van hemzelf, zijn ploegmaten en zijn teammanagement doorloopt het boek de drie meest succesvolle jaren uit de carrière van Peter Sagan. Al met al onsamenhangend geschreven met daarbij veel herhalingen. De chaos waarmee het boek opgezet is, geeft een perfect beeld van hoe de meester zich in zijn privé leven en op de fiets gedraagt: onvoorspelbaar en toch enorm goed.

De Slowaakse alleskunner won het WK in 2015 (Richmond), 2016 (Doha) en 2017 (Bergen). De drie wielerseizoenen zijn de perfecte manier om het boek op te delen in drie delen. De seizoenen worden tot op zekere hoogte chronologisch doorlopen, maar bevatten veel uitstapjes naar het verleden of het privé leven. Zo blikt Peter in het eerste deel (Richmond) terug op zijn jeugd in Slowakije. Hoe hij door zijn vader van hot naar her is gereden om maar zo veel mogelijk wedstrijden te kunnen winnen en hoe hij uiteindelijk bij de ploeg Liquigas terecht is gekomen. De andere twee delen vervolgen op dezelfde voet, ieder met andere uitstapjes naar belangrijke thema's in het leven van Peter Sagan.

Tussen de regels door is goed te lezen dat Sagan enorm veel van zijn sport houdt. Je krijgt daarbij inzicht in het leven van de wielrenner en bijvoorbeeld zijn trainingen. Hij is gelukkig zodra hij op de fiets zit en nog meer zodra hij als eerste over de finish komt. Het boek is daarmee een van de vele boeken van helden in sport die in de afgelopen jaren zijn verschenen, zoals het boek van Zlatan Ibrahimović. De overeenkomsten tussen beide personen zijn natuurlijk ook sterk aanwezig; opvallende personages en ze blijven ieder keer weer verbazen.

Al ben je (nog) niet helemaal thuis in de wielerwereld is het boek vermakelijke kost. Het is in gemakkelijke taal geschreven en leest daarom goed weg. De verhalen van wielerkoersen zijn los van elkaar te lezen omdat er weinig wordt teruggevallen op eerder beschreven, of zeer gecompliceerde, situaties. Voor iemand die nieuw is in de sport kan het gelezen worden als 'dertien in een dozijn' sportbiografie over een excentrieke sporter, maar verwacht geen hoogstaande literatuur. Over techniek van fietsen is weinig tot niks beschreven.

'Why so serious?'