En wat dan schrijven is!!!

Misschien denk ik het elke keer, nadat ik het laatste boek van Lisette Jonkman uit heb, dit is echt haar beste boek. Maar nu is het echt zo! De humor, pakkende dialogen, eigenzinnige schrijfstijl en verborgen verwijzingen ja die zijn oud en vertrouwd en dat is heerlijk, ik hou van (haar) feelgood. Maar dit boek raakt me ook op een andere manier, hoe dat komt? De persoonlijke ontwikkeling van de hoofdpersoon(en) die nog iets dieper gaat, dat de queer thematiek zo vloeiend past en daarmee "gewoon" wordt?
Ik weet het nog niet, daar ga ik maar eens over sparren in de leesclub met andere lezers.