Begijn Le Bleu stort zijn wielerhart uit

Comedian Begijn Le Bleu heeft een tweede passie: de wielersport. In De Ronde van Begijn laat hij zijn wielerhart spreken. Gevoelens die in één vloeiende beweging doorstromen naar de computer. Interviews met klasbakken, recreanten en supporters, afgewisseld met kleurrijke columns waarin hij de wielertoerist uithangt.

Nog mooier en kleurrijker dan de verhalen zelf, is de wijze waarop hij ze verwoordt. Frutseltjes groot geschreven, beschouwend en doorspekt met humor. Je krijgt er als lezer een sloot interessante details bijgevoegd over mannen als Froome, Steels, Dumoulin, Van der Poel, Sagan en anderen. Opgeleukt met mijmeringen, treffende illustraties en wetenswaardige kaders.

Een komiek die zijn matige prestaties als pedaleur niet wegstopt, maar daar juist de draak mee steekt. 'Bij het plannen kies ik voor steeds kortere afstanden, rekening houdend met zich vermeerderende luiheid,' is een opmerking die daarvan getuigt. Hoe kapot kun je zijn wanneer je meer uit je lichaam perst als er in zit: als een platte citroen dus. Fietsen als medicijn voor supporters die hun idolen de aardkloot over volgen.

Trefzeker: uitgevallen door diarree, met shit happens als commentaar. Een bekentenis over zijn onzekerheid op de planken, gevoed door de factor overmacht. Want een comedian kan nog zo goed zijn, hij legt het af tegen 'een publiek met drie halve liters bier en vijf boerenworsten in hun pens'. Bekeerd tot alle vormen van de wielersport: van zesdaagse tot tijdrit en van veldrijden tot hooggebergte.

Gewaardeerd door het peloton om zijn in prachtige volzinnen gestolde inleving. Vele vergelijkingen tussen de komiek en de renner: een slecht getimede grap is te beschouwen als een stuurfout. Cursief voor de Hollanders de Vlaamse uitdrukkingen. De mengvorm verhoogt het leesgenot. Meer dan eens treedt hij in het spoor van Foute Vrienden, de komische realityshow, waarin de pedaleur in de lezer flink aan zijn trekken komt. Overigens zou je als hater van de fiets op slag supporter kunnen worden door de manier waarop Le Bleu de sport beschrijft. Niet blind voor de demarrages in de verkeerde richting, maar met de nadruk op de vervoering.

Nooit eerder zagen we zot en verzot zo tegen elkaar aan schuren. Een persoonlijk eerbetoon aan wat hij de prachtigste sport ter wereld noemt. Er is geen bladzijde die de lachspier rust gunt. Vaker is het de besmuikte lach over de manier waarop hij iets schrijft. Een product dat alleen kan ontstaan in het brein van een begenadigd comedian die de wielersport van binnenuit kent. De sympathieke raddraaier gunt ons een unieke kijk in het leven van ploegleiders, organisatoren en supporters. Het is deze geschreven 'dope' die de wielersport oneindig veel goed doet.