Tot in de krochten van Parijs-Roubaix

Het complete verhaal over de kasseienklassieker is door Raoul De Groote vastgelegd in Paris-Roubaix. Sterke verhalen over winnaars en verliezers, over de organisatie, het parcours en de randverschijnselen. Prachtige foto’s completeren deze unieke gids van de koningsklassieker. Alleen al de ontstaansgeschiedenis is een eyecatcher.

Wie het fraai uitgevoerde epos tot zich heeft genomen, moet tot de conclusie komen dat hij er als wielerliefhebber vooraf bitter weinig van af wist. Wat een historie. Natuurlijk, de kille cijfers verwijzen naar de triomfators, maar De Groote onthult datgene wat erachter staat. Afspraken, list, bedrog en een fiets vol dramatiek. De kreet uit de regio dat een leven zonder de kasseienklassieker een stuk minder aantrekkelijk is, verliest een stuk minder aan overdrijving wanneer je leest wat het tussen Parijs en Roubaix los maakt. Dan kun je er enig begrip voor opbrengen dat het een massa mensen tot in de ziel raakt. Wat een verhaal! Die kreet ontsnapt je na menig hoofdstuk.

Of het allemaal zo gegaan is als de (hoofdrol)spelers in het spel de auteur vertelden, is minder belangrijk. De organisatie weet iedere keer nieuwe kasseistroken te vinden, waardoor het voor de renners onmogelijk is om aan de hand van het parcours exact een strijdplan uit te zetten. Maar wie er zoals een aantal een keer of vijftien ingevlogen is, weet waar hij zich niet kan verstoppen. Ook hoe om te gaan met bandenspanning.

En passant scherpt De Groote de geografische kennis aan. Iedere strook ligt onder het vergrootglas. Je krijgt een les in de sporten kasseien: ze zijn er van graniet, blauwsteen en dan nog de graskeien. Ze eisen een verschillende aanpak. Overheden verkeren in een spanningsveld. Mensen die niets van de wielersport moeten hebben, maar wel dagelijks over de kasseien moeten voor hun werk willen ze het liefst zo snel mogelijk door asfalt vervangen. Aan de andere kant het gegeven dat circa 55 kilometer hobbeldebobbel extra nodig is om te kunnen blijven variëren. Er ligt een uitdrukkelijke wens om 100 kilometer van deze stroken te conserveren. Het gevecht speelt zich dus niet alleen op de fiets af. Alle groten uit de geschiedenis komen aan het woord. Daar horen natuurlijk Tom Boonen en Roger de Vlaeminck bij die ieder de koers vier keer wonnen.

Velen hebben een haat-liefde-verhouding met de wedstrijd. Alleen Bernard Hinault is louter negatief: 'een strontkoers' is zijn samenvatting in twee woorden. De maestro won slechts één keer. Het zijn vooral de Belgen die de wedstrijd domineerden. Toch is het ons vergeven als het beeld van een wanhopige Hennie Kuiper die vlak voor de finish lek rijdt op het netvlies gebrand staat. Dat de foto die er mondiaal bij werd geplaatst uit een andere koers is gejat, tast de sfeer niet aan. We weten nu ook hoe het werkelijk zat.

Een boek vol statistieken. Over alle Amerikanen die vergeefs probeerden om te winnen, de leeftijden van de winnaars tussen 1896 en 2017, zij die de Ronde van Vlaanderen en de keienklassieker in hetzelfde jaar naar hun hand zetten, overwinningen per land enzovoort. Alle verhalen van acteurs en toeschouwers zijn sterk en onderhoudend geschreven. De Groote mocht bij alles en iedereen in de keuken kijken. Een verhaal van binnenuit waar je ook van kunt genieten als je niet gepassioneerd wielerliefhebber bent. Alvast uit de kat halen als de Ronde van Vlaanderen op het spel staat, want er is veel wat deze koers met Parijs-Roubaix verbindt.