Drijfzand

Hoe slaapgebrek, isolement, psychische kwetsbaarheid en totale uitputting je tot waanzin kunnen drijven.

Kyra Wilder zet je op de eerste rang in het hoofd van Erika, een jonge moeder die met haar man en twee kinderen naar Zwitserland verhuist. Wat een avontuur had moeten worden eindigt in een nachtmerrie waarin Erika’s steeds verder verwijdert raakt van de werkelijkheid. Haar man werkt waardoor Erika in een vreemd land waar ze de taal niet spreekt en niemand kent, wordt terug geworpen op zichzelf en de zorg voor haar twee jonge kinderen.

De schrijfstijl die Kyra Wilder hanteert maakt dat je steeds dieper wegzinkt in de gedachten van Erika. Alsof je door een wazige ruit naar de wereld kijkt en je, net als Erika, steeds meer flarden begint te missen. Met vooruitblikken tussendoor blijft Wilder je boeien maar wordt de beklemming ook steeds groter. Een goed verhaal, dat goed is geschreven met rake metaforen.

Als je zin hebt in een feelgood-roman raad ik je aan om dit boek te laten liggen. Maar als je zin hebt om in het hoofd van deze moeder te kruipen en je mee te laten slepen in een steeds groter wordend gevoel van ongerustheid, go for it! Triggerwarnings voor als liever niet leest over postnatale depressie en verwaarlozing van kinderen. Laat je niet misleiden door de ietwat saaie cover, want de inhoud is pittig en grijpt je bij de strot.